Nie każda doba ma 24 godziny.

Jako dziecko nigdy nie zastanawiałam się nad tym, jak niektóre rzeczy się po prostu dzieją. Były wakacje, wizyty u lekarza, remonty, kwiaty w wazonie, zawsze ciepły obiad, wielkie rodzinne spędy. Po prostu się działy. Dziś wiem, że stali za tym dorośli, a konkretnie mówiąc – rodzice. To oni bezszelestnie, w tak zwanym międzyczasie, ogarniali żyćko. Ja przychodziłam na gotowe i jeszcze narzekałam, że muszę śmieci wynieść, co zajmowało dokładnie 20 metrów spaceru. A jak mi się nie chciało! Pamiętacie to zmęczenie?

Ja wiem, że głupio jest narzekać, sama tego chciałam, co mają powiedzieć mityczni inni, którzy zawsze mają gorzej i którzy na moim miejscu umieraliby na zmianę ze szczęścia i nudów. No ale na moim miejscu ten zarówno psychiczny jak i fizyczny ładunek posiadania rodziny jest nie do zniesienia! Są dni, że wydaje mi się ponad moje siły i dosłownie nie wiem, jak robią to ludzie, którzy nie mają jak ja męża, dobrych zarobków, uprzywilejowanej sytuacji, zdrowych dzieci? Nie wiem jak to się dzieje, że mniej więcej wszyscy jakoś ogarniamy i jeszcze znajdujemy, choć rzadko, czas dla siebie. Jak to się dzieje, że nie rwiemy włosów z głowy? 

Czy to nie jest niesprawiedliwe, że lodówka zapełniona po brzegi w czwartek, w poniedziałek świeci już pustkami? Dlaczego odkąd masz dzieci, weekend to jest nieustające tango pomiędzy zastanawianiem się co ugotujesz, gotowaniem, jedzeniem, zmywaniem po jedzeniu przerywane wkładaniem i wyciąganiem ciuchów z pralki tuż po tym jak znowu poodkurzasz? Dlaczego kiedy już zrobisz badania, to nie jest dożywotni certyfikat albo przynajmniej 10 lat ważności? Czemu w domu wszystko się psuje? I czy teściowa musi mieć każdego roku imieniny? 

No więc ogarniamy, jedni lepiej, inni gorzej. Ja notorycznie odwracam wzrok. Tylko po to, żeby nie widzieć, że auto trzeba znowu umyć, przydałoby się pomalować sufit, zmienić lodówkę, przesadzić kwiatki i znamię na nodze zbadać. Koniecznie również odwiedzić babcię, ogarnąć odgruzowanie piwnicy i posprzątać w półkach, zainwestować, zapobiec, zaopiekować, przewidzieć, zapisać, zrobić, przerobić, zaśpiewać i tupnąć. 

Wkurzające jest to, że kiedy ludzie latają w kosmos, piszą fenomenalne książki, nakręcają cudowne filmy, pomagają sprawić, aby świat był lepszym miejscem, ja podskakuję. No bo przecież ciągle podskakuję do sklepu, na pocztę, do lekarza, fryzjera i na wywiadówkę. Te niby nic – zajmują nam, matkom, wieczność! 

Moje dzieci były 10 dni na obozie. I choć już duże, choć ja od 14 lat zaprawiona w bojach i z planem na podbój każdej przeciwności losu, choroby, czy zmiany planów, po raz kolejny zauważyłam, jak bardzo może rozciągnąć się doba, kiedy nie musisz nikogo oprócz siebie karmić, w domu nikt nie brudzi, ciuchy do prania zbierasz przez kilka dni, choć normalnie pierzesz kilka razy na dzień, nie dorabiasz na etacie kierowcy, pielęgniarki, animatorki, nauczycielki. I takie mam spostrzeżenie: nie dla każdego doba ma 24 godziny! Bo jeśli to podskakiwanie bywa, że zajmuje mi lepszą połowę dnia, to nie mam już 24 godzin na podbój świata. I jak widzę bezdzietne trenerki nazywające kobiety leniwymi, bo nie ćwiczą, dwudziestoletnie amatorki gotowania pokazujące w minutę, jak w minutę trwania rolki łatwo wyczarować zdrowy posiłek, który montowały przez 3 dni, zawodowe ogarniaczki, które wpadają na chatę z kilkuosobową ekipą, a potem próbujące Ci wmówić, że jak kupisz kurs za milion pięćset sto dziewięćset to też sobie tak pięknie w mgnieniu oka i bez żadnego wysiłku posprzątasz, TO MNIE TRAFIA SZLAG. Nie dlatego, że im się to udaje osiągnąć, tylko dlatego, że mnie to gdzieś podświadomie kłuje, bo ja akurat w ten dzień nic nie zrobiłam! A przecież doskonale wiem, że to nic to było właśnie to nieszczęsne podskakiwanie. No ale tego się nie da monetyzować, nie da się tym pochwalić, bo co powiesz? Moja rodzina przeżyła kolejny dzień dzięki mnie? Dasz sobie z to medal?

Gram kartami, które dostaję od losu. Nie poddaję się i nie narzekam. Ale ten czas bez dzieci pokazał mi, że nie każda doba ma 24 godziny. Bo bywa i tak, szczególnie kiedy Twoje dzieci są małe, że doba się niesamowicie kurczy i kiedy w końcu, bez sił, opadasz na poduszkę, okazuje się, że nie zrobiłaś w sumie nic, czym mogłabyś się pochwalić, nie dokonałaś nic przełomowego, choć cały dzień podskakiwałaś. Podcierałaś, karmiłaś, ścierałaś, gotowałaś, zaopatrywałaś, ojojałaś. Robiłaś milion rzeczy, które wypełniły Twój dzień po brzegi. I jeśli przy tym próbowałaś pracować zarobkowo, ciągnęłaś dwa etaty: ten zawodowy i ten domowy, to moja droga, poklep się po plecach. To kiedyś minie, znowu kiedyś będziesz miała te 24 godziny. A dziś nie porównuj się do nikogo, bo nie każda doba ma 24 godziny. 

Zdjęcie Markus Spiske