Nagonka na matki? Już mnie nie dotyczy.

Jakiś czas temu poczułam się zmęczona. Fizycznie i psychicznie wyczerpana macierzyństwem. Odpowiedzialnością za zdrowie i życie moich małych ludzi, ale nie tylko. Zmęczyła mnie nagonka na matki. Masz robić to, masz robić tamto, tego nigdy nie rób. Jestem asertywną osobą i choć nie przejmuję się opinią otoczenia, ta nagonka urodziła się w mojej głowie, bo sama sobie ją stworzyłam.

To ja zawsze chciałabym najlepiej. A tymczasem nie potrafię przeskoczyć niektórych swoich wad. Czasami krzyknę. Przecież to normalne, że jestem w domu, przy swoich dzieciach, sobą. Nie przeklinam i nie mówię o nikim źle, ale po prostu czasami nad sobą nie panuję i kiedy powtórzę pięć razy „proszę nie rób”, za szóstym razem to „nie” jest z wykrzyknikiem. Często dla dobra mojego dziecka. Nie chce mi się wierzyć, że te sporadyczne wybuchy mojego ludzkiego oblicza odbiją się na moich dzieciach traumą.

Nie bawię się z dziećmi godzinami. Wiem, że są słodkie, śmieszne, szybko rosną i w ogóle, ale jest milion innych rzeczy, które sprawiają nam tak ogromną wspólną radość, że z bawienia się rozgrzeszyłam. Wiem, że wiele osób tego po prostu nie znosi. Uwielbia swoje dzieci, ale nie potrafi się z nimi bawić. A przecież nie chodzi o nic innego, jak tylko o wspólny czas. Czy zamiast ślęczenia na dywanie i udawania pieska, mogę po prostu układać klocki, malować lub lepić, huśtać czy jeździć na rowerze? Mogę.

Kiedyś dzieci bawiły się same. Jasne, czasami i rodzice pokopali piłkę czy wypili herbatkę z miniaturowej filiżanki, ale głównie dzieci bawiły się z bandą innych dzieci pod blokiem. Kiedy spytałam znajomych, większość nie pamięta, aby rodzice godzinami się z nimi w cokolwiek bawili. Pamiętają za to tysiące okazji, o których mama nie wiedziała. Bo jakby się dowiedziała, to byłby szlaban. Bieganie po dachu domu w rozbiórce, zrywanie jabłek sąsiada przez płot, na przykład. Dzieciństwo kiedyś to była frajda. O dziwo nie miało nic wspólnego z dodatkowymi zajęciami ani wyszukanymi gadżetami. Nikt nie miał poważnych zaburzeń, większość z nas umiała się skoncentrować. Nagonka na matki nie istniała. Wiadomo przecież było, że wszystkie matki robią co mogą dla swoich dzieci.

Wszystkiego się nie da. W jeden dzień podam wypasiony obiad, taki z książki kucharskiej, od pięciu godzin pyrkający na kuchence. Są dni, że widuję dno kosza na pranie. Bywają popołudnia, kiedy ogarniam, a w moim domu panuje zen. Pełna lodówka, pranie się suszy, obiad się gotuje, ja gram z dziećmi w planszówki, opanowana jak kwiat lotosu, a wieczorem mam siłę nawet z mężem zagadać sensownie, a nie tylko o tym, że papier toaletowy się skończył i czy jutro może dzieci odebrać. Te dni utwierdzają mnie w przekonaniu, że aby były, też z czegoś muszę zrezygnować. Głównie z czasu dla siebie. Bo to wszystko samo się nie robi. Doceniam te dni, bo wiem, że już kolejnego dnia wyrwę chwilę dla siebie a pranie poczeka.

Kiedyś nikt nie słyszał o eko sreko. Jasne, było i eko, bo się jajka od kury od babci ze wsi przywoziło, tudzież mleko od krowy i mięso ze świeżo ubitej krowy. Ale nic poza tym. Jadło się to, co było i nikt nie był gruby, nie miał alergii, rzadko kto chorował. Nagonka na matki nie wchodziła do kuchni. Logicznym było, że matka ze swoich ust wyjmie, nie doje, a dziecku da co najlepsze.

To, że nie biorę udziału w konkursie na matkę/żonę/kobietę roku, daje mi spokój. Dla moich dzieci jestem najfajniejszą mamą. Na pewno znajdą miliony moich wad, kiedy będą starsze, tak jak każdy człowiek na Ziemi, dostrzegą wady swoich rodziców. A że nie czytałam więcej, nie pozwalałam codziennie frytek, czesałam głupio i nie byłam wystarczająco cool. To normalne. Możliwe, że żadne z moich dzieci nie doceni tego, co robię. I niech tak będzie. Sama zdecydowałam się na dzieci, więc dlaczego miałyby być mi wdzięczne za obiad na stole, czy czyste ubrania? Uczę doceniać, ale nie przeceniać. Dlatego czasami odpuszczam. Skoro i tak kiedyś będę ta zła i niedobra, jedno popołudnie dla mnie tego nie zmieni.

Dzieciom kiedyś nie czytało się bajek. Może czasami, sporadycznie, ale nie był to rytuał taki jak dziś. Jestem pewna, że 20-30 lat temu wiedziano już, że czytanie dobrze robi na głowę, jednak w przypadku dzieci nie brano sobie tego do serca, do momentu, dopóki dzieci same nie nauczyły się czytać. Jeśli i ja, padnięta po ciężkim dniu, raz czy dwa nie przeczytam, nic się nie stanie.

Nie tęsknię do tego, co kiedyś. Wszystko się zmienia, świat gna do przodu, zmieniły się poglądy o małżeństwie i dzieciach. Już wiemy, że odżywianie to inwestycja w zdrowotną przyszłość. Nauczyliśmy się, że biciem nic nie osiągniemy. Dbamy o wszechstronny rozwój naszych dzieci, aby zapewnić im najlepszy start. Ale czy sami sobie nie narzucamy morderczego tempa? Czy nagonka na matki nie powstaje w naszej głowie? Czy nie topimy się w wyrzutach sumienia, ciągle porównując się do wyidealizowanego obrazka matki, wtłoczonego do naszej świadomości przez media? Kiedyś tej presji nie było, a rolą matek było przygotowanie dziecka do życia. Nikt nikogo nie rozliczał z godzin wspólnej zabawy czy składu obiadu.

Daję sobie rozgrzeszenie. Podobnie jak innych urodzonych w latach 70-90, wychowali mnie potencjalnie patologiczni rodzice. Jadłam gluten, miałam zdarte kolana, a angielskiego zaczęłam się uczyć dopiero koło 12 roku życia. Można powiedzieć, że wyszłam na ludzi. Jest więc nadzieja, że i moje dzieci jakoś przeżyją, nawet jeśli jutro na kolację będzie mrożona pizza.