Możesz.
Kiedy w styczniu 2015 roku zakładałam blog, często biłam głową w ścianę. Konkurencja, elokwencja, wiedza, doświadczenie, popularność, znajomości, a w końcu celebrytyzm wręcz blogerów, wydawały mi się nie do przeskoczenia. Czytałam inne blogi i myślałam, że chyba nigdy mi się tak nie uda, moje teksty nie będą aż tak popularne. Nie wiedziałam co robić dalej, kiedy moje słowa do nikogo początkowo nie przemawiały.
Kiedy w styczniu 2016 Jason Hunt opublikował swój słynny ranking najbardziej wpływowych blogerów, otworzyłam go na klatce schodowej i zalałam się rzewnymi łzami. Ja? Nadzieja roku? W takim gronie? Kiedy zakończył się pierwszy etap głosowania w konkursie Blog Roku, a ja znalazłam się na pierwszym miejscu w obu kategoriach, w których startowałam – publicystyka i tekst roku, cieszyłam się jak dziecko. Bo to był znak od czytelników. Jesteśmy, czytamy, kibicujemy. Kiedy kilka tygodni później p. Tomasz Raczek wyczytał moje nazwisko i wręczył mi nagrodę za tekst roku, Marcin Prokop dogadywał, że jestem tak wzruszona, że chyba nic nie powiem. Ale powiedziałam, bo ta nagroda na tej gali była dla mnie jak Oskar, a nie ma nic gorszego, jak nie wiedzieć co powiedzieć w takiej chwili.
Ostatni piękny wrześniowy weekend 2016 roku spędziłam na elitarnej blogerskiej konferencji Blog Forum Gdańsk, uświadamiając sobie na każdym kroku, że marzenie, aby mój blog stał się ważnym głosem, ziściło się. Kiedy Karolina Korwin-Piotrowska powiedziała, że jest wielką fanką mojego bloga, że podsyła go dzieciatym koleżankom, bo przecież sama ma tylko psy, o mało się nie przewróciłam.
W styczniu 2017, w kolejnym rankingu Jasona, znalazłam się w srebrnej dziesiątce najlepszych blogów w Polsce, przeskakując tym samym największy kamień milowy i utwierdzając swoją pozycję w blogosferze. Na stałe od tego czasu jestem w czołówce blogów parentingowych w Polsce.
Czasami, zanim zasiadam z mężem do piątkowego celebrowania kolejnego przeżytego tygodnia, zerkam na statystyki. Mój blog miesięcznie odwiedza w niektóre miesiące 300 tysięcy osób. Prawdziwych ludzi, rodziców, z marzeniami i indywidualnymi wizjami świata. Każdy post spotyka się z dobry odzewem. Ale to nic. Na moim blogu nic nie rozdaję. Rzadko wrzucam memy. Jest mało zdjęć. Poruszam drażliwe tematy. Nigdy nie proszę o lajki i kciuki. Nie narzekam na zasięgi, choć czasami boli, kiedy siedzę nad tekstem 4 dni i mało kto go czyta, bo takie właśnie widzimisię ma Facebook. Zawsze wtedy myślę, że po prostu był kiepski i jeszcze ciężej pracuję. W dupie mam konwenanse. Nadal codziennie piszę to, co czuję, choć bywa, że wcale nie jest to popularny pogląd. Nadal odpowiadam na każdą wiadomość, nadal czytam każdy komentarz i kiedy mam wolną chwilę, odpowiadam. Nadal pozostałam sobą. Jeśli nie czuję weny, nie piszę, choć przecież powinnam wrzucać 5 postów dziennie, aby dla reklamodawców być łakomym kąskiem.
ALE. Mam trochę w nosie to, co mówią i robią wszyscy. Ważniejszy niż zarobek jest dla mnie komfort pisania prawdy. Za mówienie prawdy dwa razy zwolnili mnie z korpo, jak się cieszę, że sama stworzyłam dla siebie platformę, na której mogę mówić własnym głosem.
Bo to jedno się nie zmieniło. Marzę o tym, aby mój blog był głosem. Spełniając kolejne marzenie, siedząc na przeciwko Doroty Wellman i Marcina Prokopa na sofie w Dzień Dobry TVN, też myślałam, że choć jest piekielnie trudno i codziennie mam ochotę napisać post „Dlaczego nie chce mi się pisać tego bloga”, ten blog jest potrzebny. Głównie mnie. Stałam się przez niego lepszą osobą, lepszą mamą. Układam w głowie moje macierzyństwo, zawsze było mi łatwiej pisać. Ale po ciuchu myślę też, dostając wszystkie sygnały od Was, że może i Wam jest trochę potrzebny. I żadne nagrody, splendory, gadżety i bankiety, elitarne konferencje, czy znajomości z celebrytami, nie są ważne. Ważne to dla mnie jest kiedy o 5 rano dostaję wiadomość „Dagmara, uratowałaś moje macierzyństwo”. I czy ja, matka codziennie na zakręcie, nie myślę sobie wtedy – o Panie, naprawdę? I ze łzami w oczach myślę sobie, że ludzki los jest pokręcony i jak to pięknie, że dzięki temu, co sama stworzyłam, mogę być malutką częścią czyjegoś życia? To jest największa nagroda. I wiem, że blogerzy codziennie Cię atakują daj lajka, udostępnij, polub, komentuj. To jest dla każdego autora nagroda, choć taka głupia i prozaiczna. Jako matka, kobieta, stara baba, wiem jednak, że często nie macie czasu, ochoty, nie chcecie się ujawniać. Rozumiem. Ja po prostu cieszę się, że jesteś.
Wróćmy jednak do meritum, przecież wiem, że blogowanie masz gdzieś. Jak to wszystko zrobiłam? Odpowiedź jest w sumie banalna, składają się na nią praca, cierpliwość i wiara. Nie, nie, nie w Boga, czy Buddę, bo nie wierzę. Wiara w siebie, swoje możliwości, założenia (choćby były inne niż te popularne) i w to, że wszystko jest możliwe. Jeśli coś mi się nie udawało, to nawet, jeśli popłakałam w poduszkę, na chwilę się zniechęciłam i traciłam zapał, następnym krokiem była jeszcze cięższa praca. Cierpliwie przez ostatnie lata budowałam markę, którą dzisiaj jest Cała Reszta.
Tak było z blogiem, ale wróćmy do przeszłości.
Kiedy miałam 21 lat, pojechałam do Nowego Jorku na urlop dziekański. Przeżyłam tam zamach na WTC. To było bardzo surrealistyczne doświadczenie, jakbym oglądała film, a nie prawdziwe, moje przecież życie. Chodziłam po pustym Times Square, na którym zwykle są miliony ludzi i wydawało mi się, że oto nastąpił koniec świata, a ja jestem w samym centrum Apokalipsy. Choć absolutnie wszyscy namawiali mnie do powrotu, do Polski wrócił chłopak, z którym tam byłam, w jeden dzień zostałam bez dachu nad głową – zostałam w NYC na kolejny rok. Nie byłam gotowa do powrotu, nie było to zgodne z moim planem, chciałam uczyć się języka, zwiedzać Stany, a po powrocie, za zaoszczędzone pieniądze, kupić własne M. Nie chciałam poddawać się terrorowi. Możliwe, że byłam młoda i nieodpowiedzialna. Możliwe, że bardzo uważnie słuchałam intuicji. Pod koniec wyjazdu zakochałam się w surferze z Australii. Miłość niemożliwa, trudna, wymagająca największych poświęceń. Nie wiem skąd, ale czułam, że to będzie najważniejsze, o co przyjdzie mi walczyć w życiu. Dziś wiem, że warto. Jest najlepszym mężem i ojcem dla naszych dzieci.
Przez dwa lata walczyliśmy o dziecko. Nikt, kto tego nie przeszedł nie wie, jak to naprawdę jest, kiedy oblatuje Cię stale zimy pot i jedna myśl: „co jeśli nigdy się nie uda zrealizować tego jednego, jedynego marzenia”? Jak to jest, kiedy nienawidzisz innych ciężarnych, a znajomi wysyłają Cię na urlopy, na których sami zrobili sobie dzidziusia. Ja siebie zobaczyłam wtedy jako matkę, nie dopuszczałam innej możliwości. W trakcie trudnej ciąży wiedziałam, że te dzieci mi się urodzą i że ja zrobię wszystko, aby ich i swoje życie wieść jak najlepiej. Nic innego nie było dla mnie ważne.
Kiedyś uważałam, że bieganie jest najgorszą katorgą na świecie i nie mogłam pojąć, dlaczego ludzie tak strasznie się katują na własne życzenie. Myślałam też o tym przez 10 ostatnich kilometrów maratonu, który przebiegłam i do dziś uważam, że to było moje dotychczas największe życiowe osiągnięcie. W bólu i łzach, biegłam i płakałam, płakałam i biegłam. Głowę jednak trzymałam wysoko. Wiedziałam już wtedy, że właśnie udowadniam sobie, jaka we mnie drzemie siła i ambicja. Boję się każdego dnia, że los mi coś zabierze. Wiem jednak, że bez walki niczego nie oddam. Teraz w każdym tygodniu przebiegam co najmniej 30 kilometrów i nie wyobrażam sobie życia bez biegania.
Kiedy znalazłam się w Australii, kilka pierwszych miesięcy jeździłam na około po rondzie, dopóki nie pojawił się na nim inny samochód. Ruch był lewostronny, a ja nie wiedziałam jak z tego cholernego ronda zjechać. Nigdy nie udało mi się wyjechać z garażu bez kakofonii klaksonów kierowców, którym zajechałam drogę. Ale jeździłam, przez co mogłam normalnie egzystować.
Wiele złotych myśli z wiekiem mnie śmieszy, jak to, że możesz być kim chcesz. Nie mam wybitnego głosu, więc nie będę Adele, nie mam 180 cm wzrostu, więc nie będę Cindy, nie mam zdolności aktorskich, więc nie zdobędę Oskara. Nie wierzę, że czas leczy wszystkie rany. Odkąd jestem mamą wiem, że sto lat by nie starczyło, gdyby coś stało się moim dzieciom.
Wierzę jednak, z wiekiem coraz silniej, że ograniczenia są w głowie. Mogę marzyć realnie i nawet jeśli dziś coś wydaje się nieosiągalne i trudne, mogę nad tym pracować. Sukces to nie tylko cel, ale i droga, która do niego wiedzie. Ci, którzy nie próbują, przegrywają podwójnie. Wierzę w to, że można dwa razy wejść do tej samej rzeki. Trzeba przecież sprawdzić, może akurat nurt się zmienił? Dwa razy mojemu obecnemu mężowi mówiłam „tak”, dwa razy kupowałam tę jedyną sukienkę. Wierzę w to, że ludzie się zmieniają. Jestem tego przykładem. Kiedyś czekałam na coś i nie wiadomo na kogo, dziś wyrywam z życia ile mogę.
Jutro to, co dziś jest możliwe, może być nieosiągalne. Szczęście ma przecież naturę waz glinianych i szklanych kielichów. Dlatego każdy dzień staram się przeżyć dobrze. Zmienić coś, co wczoraj nie poszło, zrobić coś dla kogoś, pomyśleć pozytywnie, otaczać się wykreowaną przez siebie wizją świata, a nie byle jakim zbiegiem okoliczności. Mogę oczywiście cierpieć na ustawiczny ból przysłowiowej dupy i narzekać, że a to mąż nie taki, dzieci za dużo, czasu mało, zimno, inni to mają, a ja nie. Mogę chodzić obrażona na cały świat, tylko po co?
Całe życie wracam do dwóch historyjek. Jedna to historia mojej współlokatorki, która w drodze do pracy, w której wypłata była uzależniona od napiwków, przez 30 minut drogi z Bronxu na Manhattan powtarzała, że czuje, że dziś wyjdziemy bogate, że właśnie dziś jest ten dzień, kiedy będą sami super klienci, duże stoliki i ogromne napiwki, a noc szybko minie. Ta dwudziestoośmioletnia Puertorykanka z dziurą w głowie, którą razem z włosami wyrwał jej ojciec jej dzieci, wchodziła do pracy jak królowa i choćby noc dla innych była beznadziejna, ona zawsze wychodziła z pełnym portfelem. Klienci to od niej chcieli drinka i to jej zostawiali kasę. Bo przy niej, uśmiechniętej, tryskającej humorem i zadowolonej, czuli się dobrze i to jej woleli dać napiwek, szerokim łukiem omijając inne nabzdyczone kelnerki. To, jakie miała ciężkie życie nikogo w tym klubie nie interesowało.
Druga historia to historia narciarza. Byłam na nartach we włoskich Alpach. To był jeden z tych dni, kiedy wiatr, mróz, śnieg waliły po oczach i odbierały chęć jazdy. Akurat byłam po przerwie, na której w salwach śmiechu wypiłam ze znajomymi Bombardino. Miałam wtedy jakieś 20 lat, młoda, silna, na urlopie od ciężkiego studenckiego życia. Zatrzymałam się na szczycie, popatrzyłam niechętnym okiem na stok, który ledwo było widać, w głowie ruletka: wracać do baru, czy jednak jechać na złamanie karku? Kiedy ja tak sobie biadoliłam na mój ciężki los, zatrzymał się koło mnie narciarz, Włoch w średnim wieku, podarował mi szeroki, radosny, zaraźliwy uśmiech, krzyknął „Let’s go!” i ruszył do przodu. Wtedy dopiero zauważyłam, że był kaleką, miał tylko jedną nogę, a do niej przypiętą nartę.
Piszę to wszystko, bo chcę Ci pokazać na swoim przykładzie jak wiele możesz. Zabieraj się do roboty. Porzuć bylejakość.
Jeśli o czymś marzysz, skup się i małymi krokami zacznij już dziś. Nie czekaj na coś lub na kogoś. Chcesz schudnąć – już dziś odmów sobie deseru. Chcesz zacząć biegać – opracuj trasę. Chcesz zmienić pracę ale nie umiesz języka – naucz się codziennie pięciu nowych słówek. Chcesz być lepszym rodzicem? Wyłącz tv, telefon i komputer i siadaj ze swoim dzieckiem do planszówki. Rozwiązywanie wszystkich problemów w Twoim życiu zacznij od siebie, bo tylko siebie możesz zmienić. To wszystko banały, ale osiąganie wielkich celów trzeba przecież od czegoś zacząć, najlepiej od siebie, bo świata przecież nie zmienisz.
Nie zawsze byłam taką optymistką jak dziś. Bywało, że cierpiałam na depresję, szukałam porad specjalistów, a potem długo wychodziłam na prostą. Na wiele rzeczy nie mam wpływu. Mam jednak wpływ na moją na nie reakcję. Jeśli coś się stało, przeżywam „żałobę” i zabieram się do działania. Uwierz w moje motto – dopóki walczę, nie przegrałam. Nigdy się nie poddawaj. Dopóki jest człowiek, jest nadzieja. Możesz wiele.
Dziękuję Ci z całego serca i wszystkich sił za to, że jesteś tutaj codziennie. To spełnienie moich marzeń, nagroda i ucieleśnienie wiary w sukces. Opłacało się poświęcić czas, środki i energię na coś, co kiedyś wydawało mi się jedynie mrzonką. Dodajesz mi skrzydeł. Będzie więcej, obiecuję.
Dziękuję, że tu jesteś! Mam nadzieję, że ten tekst był dla Ciebie wartościowy. Jeśli masz ochotę, zostaw po sobie ślad:
– Zaobserwuj mnie na Instagramie i dołącz do mojej społeczności, gdzie znajdziesz całą masę wzruszeń, przepisów, promocji i podpowiedzi! Odpisuję na komentarze i wiadomości, więc pisz do mnie śmiało!
– Zostaw tu komentarz, porozmawiajmy! Jeśli ten tekst trafia do Ciebie – podziel się nim też ze znajomym. To dla mnie ogromna motywacja do dalszego tworzenia.
– Zapisz się do mojego newslettera, dzięki temu będziesz na bieżąco i nie ominą Cię żadne sekrety przeznaczone tylko dla najwierniejszych czytelników.
– Zerknij do mojego sklepu, znajdziesz tam moje bestsellerowe e-booki i produkty niespodzianki!
Photo by Arnel Hasanovic on Unsplash
Gratulacje! To świetny wynik – po pierwszej turze głosowania pierwsze miejsca w obu kategoriach -jesteś super! Ale co z resztą konkursu, czy możemy jeszcze pomóc?? Wysyłać kolejne smsy? Kiedy ogłoszą ostateczne wyniki? Trzymam nieustająco kciuki i popłakałam się czytając, pewnie z powodu skoku hormonów w moim 36 tc, a może wspominając moje małe zwycięztwa sprzed ciąż. Obym i ja pokazała sobie znów ile mogę zrobić w życiu 🙂 Ściskam Cię, Dagmara!
Basiu, już nic nikt nie pomoże. Teraz juror decyduje, kto znajdzie się w finałowej trójce. Trzymam za Ciebie kciuki podwójnie – po pierwsze bezpiecznego lądowania po drugiej stronie brzucha, po drugie abyś sobie pokazała ile możesz. Mnie dzieci dodały siły, na pewno i Tobie dodają. Pozdrawiam!
Myślę że niektórzy muszą dorosnąć lub przejść prawdziwą szkołę życia, żeby docenić to co mamy. Ja od kilku lat małymi kroczkami stałam się optymistką, szklankę mam do połowy pełną etc NIe zawsze cieszyłam się z tego że świeci słońce albo że sikorka przyleciała do naszego karmnika, Od kiedy zaczęłam doceniać „małe” szczęścia i przestałam się porównywać do innych (co niby zawsze mieli lepiej) czuje się dużo szczęsliwszą osoboą. Więcej mi się udaje, jestem dużo pewniejsza siebie. Pozytywne myślenie działa cuda 🙂 Gratuluje i cieszę sie że moglam pomoć kilkoma smsmi 🙂 Trzymam kciuki dalej!
Ja też tak myślę. To czasami przychodzi z wiekiem, niestety z wiekiem też może przejść w zgorzkniałość. Ja też uważam, że nastawienie do życia to połowa sukcesu, jak karma, która dobra przyciąga same dobre rzeczy. Jest takie powiedzenie, że na pochyłe drzewo wszystkie kozy skaczą. Jest w nim wiele prawdy. Trzeba głowę nosić wysoko. Dziękuję za Twoje smsy i doping!
Dzieki Daga za kolejny swietny post. Dawka optymizmu i wiary w siebie jest mi teraz wyjatkowo potrzebna, bo przechodze przez trudny zawodowo okres. Trzymaj kciuki, a ja ruszam dupsko do walki!
Monia, trzymam kciuki. Chłodne podejście do tematu, rozważenie za i przeciw, relaks, pierś do przodu i zdobywaj (nie przegrywaj)! Bez walki nie ma satysfakcji. Powodzenia!
Jeszcze raz gratuluję 🙂 Doskonale wiem, o czym piszesz, chyba każdy z nas ma swoje trudne momenty, ważne, żeby powstać. Sama potrzebowałam chwili na uspokojenie myśli, ale dzisiaj jest już lepszy dzień! A to, czego się nauczyłam na przyszłość, to moje 🙂 Wiele zależy od nas, ale musimy też umieć akceptować, że mimo najsilniejszych wysiłków, wiary w siebie i determinacji, może się nie udać. Trzeba z tych doświadczeń wyciągać to, co najlepsze i tyle.
No jasne, że tak, zresztą sama doskonale wiesz czemu. Mimo tak wysokiej pozycji mam też swoje wnioski – głosów jak na tylu fanów mało, muszę popracować nad większym zaangażowaniem. Konkurs smsowy był dla mnie jedną z lepszych lekcji pokory. Wiele się nauczyłam. I z tego względu uważam, że nikt, kto walczył nie przegrał tego konkursu, w tym Ty!
Piszesz dużo, piszesz mądrze, piszesz prawdziwie. Sukces to jednak coś więcej niż tylko ciężka praca. Masz w sobie ten pierwiastek, który sprawia, że nasz świat staje się odrobinę lepszy… kilka osób Ci zaufało i wysłało SMS-y. To teraz nie pozostaje Ci nic innego jak ten kredyt zaufania spłacić 😉 Spłacić pisząc dobre teksty. Teraz trzymam kciuki za zwycięstwo 😉
Sukces to trochę szczęścia też, ale to można sobie wyczarować, uwierzyć, że się je ma, dostrzec. No będę spłacać, będę. Wiesz, że ja już wygrałam? Takiej lekcji jak ten konkurs dawno nie doświadczyłam. Dzięki wielkie za kciuki!
Pomyślałam, że wpadnę pogratulować zwycięstwa (startowałyśmy w tej samej kategorii), a tu taki świetny tekst! Niektóre doświadczenia w życiu miałyśmy takie same. Tylko ich zakończenia inne, choć jednakowo piękne:-) Gratuluję i pozdrawiam!
Bardzo dziękuję za miłe słowa. Życie zawsze jest piękne, nawet jeśli chwilowo pada deszcz.
Śledzę Twojego bloga właściwie od początku i uwazam, że to Twój najlepszy wpis:). Dla mnie jako mamy najcenniejsze w Twojej historii jest, że pojawienie się dzieci nie zatrzymało Cię w myśleniu, że możesz. Sama bardzo o to dbam i z podziwem patrzę na osoby, które robią to perfekcyjnie. Życzę uznania w oczach jurorów, czytelników już masz:)
Dzięki Ewelina! Wow! Nie czułam tego, że jest aż taki dobry. Mam nadzieję na uznanie jury, chciałabym bardzo pojechać na galę, przede wszystkim dlatego, że chciałabym poznać moich jurorów i Dorotę Wellman, która jest babką z jajami, a takie lubię najbardziej. Ja naprawdę uważam, że przez dzieci mogę jeszcze bardziej i więcej! Serio.
Pięknie piszesz, strasznie lubię Cię czytać.
I gratuluję 🙂
Dziękuję i dziękuję!
Fajnie się czyta. Gratuluje wyników, widocznie to co robisz działa i oby działało jak najdłużej.
Oby oby, może być tylko lepiej! Dziękuję!
Gratuluje 🙂 I wyników, i tego bardzo, bardzo dobrego tekstu 🙂
Dziękuję pięknie Marta!
Bardzo fajny tekst, daję pozytywnego kopa, zwłaszcza, że osobiście zaczęłam swoją blogową przygodę 🙂
O! Powodzenia! Ciężki start ale piękna podróż, mnie codziennie zachwyca i nie nudzi!
Rety, jaka Ty jesteś mądra… 🙂 niby wszystko to wiem, co napisałaś, tylko tej energii Twojej mi brakuje 🙂
Gratuluję świetnego wyniku w glosowaniach 🙂
E tam mądra, przez życie doświadczona, coraz starsza i dlatego coraz mniej mam czasu na pierdoły. Energię masz, tylko pewnie dzieci Ci ją podkradają 🙂 Dzięki!
Cieszę się, że jesteś w TOP 10 i trzymam kciuki za Twoje spotkanie z Robertem Biedroniem. Warto marzyć, warto próbować. W ostatnim swoim wpisie zawarłem podobne motto:
Kto ryzykuje może przegrać.
Kto nie ryzykuje, przegrywa dwa razy.
Poza tym czego nauczę wnuki jak będę stary? Że fajnie się pracuje w korporacji przez 50 lat? Czy może, że próbowałem być blogerem. To drugie chyba lepiej brzmi :-).
Haha, to zależy! Mnie się wydaje, że za 50 lat każdy będzie pisał bloga 🙂 Ale masz rację, korpo średnio brzmi 🙂
Świetny tekst. Twojego bloga czytam od dłuższego czsu, jeszcze się jakoś specjalnie tutaj nie udzielałam, ale muszę się wreszcie odezwać – masz talent! Uwielbiam twoje wpisy, uwielbiam Twoje poczucie humoru, szczerość i oczywiście Twoje dzieci. Chociaż sama nie jestem jeszcze mamą, czytam każdy tekst od deski do deski i na pewno zostanę tu u Ciebie na dłużej. Szczerze gratuluję i pozdrawiam serdecznie! 🙂
Dziękuję! Cieszę się, że odnalazłam ten „talent”. I cieszę się, że mogę napisać coś, w czym odnajdują się nie tylko rodzice, mam zamiar tę część bloga rozwinąć. Także zostań tutaj i częściej się udzielaj!
Dziękuję za dający do myślenia wieczór z Twoim blogiem; za przepis na klopsiki, za podpowiedzi dotyczące zmian ( „zacznij od siebie” ), za Twój czas dla nas – czytelników.
Klopsiki! Przypomniałaś mi właśnie, że mnie dzieciaki o nie prosiły. Bardzo proszę. Jest tu całe mnóstwo wpisów, motywujących, śmiesznych, poważnych. Pozdrawiam!
Bardzo dobry tekst. Dzięki Twojemu blogowi wróciłam do biegania i trochę potrząsnęłam sobą i zmusiłam do działania. 3maj tak dalej kochana!
Wspaniale! Cieszę się z tego biegania, jeśli na Ciebie też tak działa jak na mnie – piąteczka! Dziękuję.
A ja dziękuje za dawkę pozytywnej energii!
Zasłużyłaś na miejsce w pierwszej 10! Brawo :*
Bardzo proszę i dziękuję!
Byc u Ciebie na blogu to sama przyjemnosc 🙂 swietny post! wiara w siebie, ciezka praca i cierpliwosc musza przyniesc efekty. Usmialam se bo w moich oczach bieganie to nadal katorga i nie wiem jak mozna lubic ten sport choc przyznam, ze od kiedy jestem mama to juz kilka razy mialam ochote wyjsc z domu i na chwile sie zresetowac nawet pod pretekstem biegania 😉 widocznie jednak nie bylo az tak zle bo na bieg sie nie zdecydowalam 😉 Jestes bardzo inspirujaca kobieta, az zal ze nie mieszkam w Krakowie, chetnie spotkalabym sie z Toba na kawie w ten jeden z Twoich wolnych cotygodniowych wieczorow 🙂 Pozdrawiam! Dominika x
Ja właśnie dlatego biegam, wychodzę i od razu jest reset, poza tym mało czasu mi to zajmuje, mniej niż inny sport. Chętnie bym z Tobą kawkę wypiła, więc daj znać jak będziesz w okolicy!
Trzymam Cię za słowo ? pozdrawiam ☺
Gratuluję wyniku 🙂
Napiszę egoistycznie tak: Pisz dalej, dziel się z nami swoją energią, przemyśleniami i… przepisami dalej 🙂
Powodzenia w dalszym etapie – jestem przekonana, że Jury również doceni Twoje zaangażowanie.
Pozdrawiam
Mam taką nadzieję, ale jak nie doceni to i tak już wygrałam, więc nic się nie stanie.
ale czad :-)) super! miłego dnia:) gratuluje:)!!
Dzięki Aguś!
A ja dzięki Tobie i Twoim tekstom odkrywam że życie kury domowej może być charyzmatyczne 🙂 motywujesz 😉
Aniu! Dałaś mi właśnie pomysł na tytuł mojej książki! Uwielbiam!
Serdeczne gratulacje! Twojego bloga odkryłam dosyć niedawno i uważam, że jest najlepszy wsród blogów rodzicielskich.
Powodzenia w dalszych etapach konkursu!
Tekst – świetny! Bardzo motywujący.
Bardzo dziękuję za taki komplement, szczególnie, że konkurencja jest przecież ogromna!
Gratuluję! Bardzo cieszę się z wygranej 🙂
Dzięki Eliza! Na razie tylko pierwszy etap, oby dalej tak 🙂
Uwielbiam wszystko w tym poście! Tytuł, treść – w samo sedno! Dokładnie tak jest!
MOGĘ! Po miesięcznym kursie j.polskiego wyjechać do Polski i podjąć tu studia ?
Tak, MOGĘ! Skończyć dwa kierunki, poczuć, że kocham ten kraj i zostać tu.
Tak, MOGĘ! Leżeć prawie przez cały okres ciąży na oddziale patologicznym, sercem czując, że będzie dobrze.
Tak, MOGĘ! I jeszcze wielu takich „MOGĘ!!!” Ograniczenia są w naszych głowach! Dzięki za tekst!
Bardzo proszę! Możesz wszystko jeśli chcesz! Nasz kraj taki piękny 🙂
Gratuluję serdecznie i zdecydowanie chcę tego „więcej” ! Było już całe mnóstwo Twoich tekstów, które mnie urzekły, wzruszyły do łez i dosłownie wbiły w fotel – i właśnie narodził się kolejny, do którego zamierzam wracać z uporem maniaka w każdej chwili zwątpienia we własny potencjał i możliwości. Dziękuję Ci !
Bardzo dziękuję kochana, ten tekst jest taki prawdziwy, bo o mnie, a one chyba podobają się tutaj najbardziej.
Ależ się cieszę, że przeczytałam ten wpis teraz, kiedy jeszcze jedną nogą jesteśmy w kraju a drugą juz poza i tyle dylematów, czy dobrze robimy, jak będzie, jak to zniosą dzieci, czy damy radę, jak sobie poradzimy bez nikogo znajomego tam… Ale właśnie damy radę, zapracowaliśmy na to, żeby możliwość pracy za granicą się pojawiła i jest! Teraz tylko przeżyć przeprowadzkę i będzie dobrze!
Pozdrawiam i gratuluję pierwszych miejsc, zasłużyłaś:)
Dziękuję i życzę Ci siły. Oglądałaś film Brooklyn? Pada tam takie super zdanie. Tęsknota jest jak choroba. Sponiewiera Cię, ale w końcu przejdzie na kogoś innego. Dla mnie tęsknota była zawsze w wyjazdach najgorsza, reszta zawsze przecież się układa. Ja swoje koleżanki Polki poznałam w Australii na Facebooku, w miesiąc po przyjeździe miałam pełno koleżanek i już nie było tak strasznie! Powodzenia!
szczerze mówiąc nawet nie o siebie sie tak martwię jak o dzieci, że będzie im brakowało dziadków, któwych uwielbiają, ale pewnie szybciej przywykną do nowej rzeczywistości niż myślę. A film nam na liście do obejrzenia:) pozdrawiam
Trochę na pewno będzie brakowało wszystkiego, ale dzieciaki momentalnie się adoptują i to jest duży plus.
Czytałam i kiwałam głową 🙂 Możesz.. jeśli tylko chcesz, wszystko inne to wymówki. Dziękuję za ten artykuł i gratuluję blogowego sukcesu, który już osiągnęłaś. Trzymam kciuki za wygraną w konkursie.
Bardzo dziękuję! Trzymam sama za siebie miejsce w pierwszej trójce w choć jednej kategorii, to byłby dla mnie ogromny sukces.
Warto było wysłać SMSa aby móc przeczytać tak piękny tekst <3
Dzięki za smsa!
Ja również gratuluję i dziękuję za to, co piszesz i jak piszesz. Pokazujesz życie bez podkoloryzowywania, ale jednocześnie pokazujesz, że korzystając z wewnętrznych mocy można pozytywnie żyć. Czytam Twój blog od października i nie mogę przestać. Jesteś głosem, który siedział od dawna w mojej głowie i myślał, że jest osamotniony. Proszę tylko, nie zmieniaj się, inspiruj jak dotychczas i bądź taką naszą przyjaciółką, która nie sciemnia 🙂
Ja również gratuluję i jednocześnie dziękuję za teksty, które piszesz. Jesteś głosem w moim sercu i głowie, który odważył się powiedzieć co czuje i myśli. Nie zawsze przecież jest super, moje dziecko nie jest zrównoważonym geniuszem, a ja zawsze uśmiechniętą kochającą wszystko i wszystkich mamą i żoną. Robisz jednak coś więcej niż nieściemnianie – inspirujesz jak żyć, żeby było lepiej, bardziej wartościowo dla rodziny i dla Ciebie. Bardzo mnie to cieszy i proszę tylko o jedno – nie zmieniaj się i nadal bądź tą naszą przyjaciółką, która zawsze będzie szczera, również wobec siebie.
Mnie się wydaje, że to ściemnianie kiedyś zawsze wychodzi i wtedy jest okropnie. Nie mam potrzeby tworzenia aury doskonałości i nieomylności wokół siebie. Po co? Szczerze sądzę, że to się nigdy tutaj nie zmieni.