Jestem matką, nie narzekam.

Jestem matką, nie narzekam. Może dlatego, że nie mogąc przez dwa lata zajść w ciążę, dokładnie zobaczyłam smutną wizję życia bez dzieci. Ciągłe powiększanie garderoby, lizanie domowych marmurów, egzotyczne wycieczki, wypasione hotele, przeraźliwie nudne biznesowe kolacje, botoksy, złote nici, diamentowe klatki, a w środku pustka, którą jest w stanie wypełnić tylko człowiek. Mały człowiek, dla którego jest się wszystkim.

Jestem matką, nie narzekam. Może dlatego, że chciałam z mężem mieć dziecko, które będzie ucieleśnieniem miłości, która nas połączyła. Chciałam kogoś, kto będzie jak my.

Jestem matką, nie narzekam. Może dlatego, że wierzyłam zawsze w taki właśnie porządek życia? Jest czas na wszystko, teraz jest czas na dzieci. Już się wyszalałam, wybujałam i wytańczyłam. Liznęłam i podróży i kariery, wiele przeżyłam. Późne macierzyństwo pozwoliło mi na nie żałowanie tego, co mnie gdzieś tam omija, kiedy jestem z dziećmi. Bo nic mnie nie omija. Życie jest tu.

Jestem matką, nie narzekam. Może w końcu dlatego, że wiem, że to absolutnie nic nie zmieni na lepsze. Można się nad sobą użalać, dywagować, co by było gdyby, widzieć szklankę do połowy pustą, obwiniać babcie i kuzynki o brak pomocnej dłoni, gminę o brak miejsca w żłobku, a noworodka o wybujałe potrzeby. Ale po co? Problem nie zniknie. Wstajesz rano na długo przed budzikiem, po kilku godzinach przerywanego snu, bierzesz dziecko na ręce i jedziesz z tym koksem, czy słońce, czy deszcz, czy masz siłę, czy padasz na pysk.

Jestem na wakacjach, które ciężko nazwać wakacjami. Bo urlop to dla mnie luz, odpoczynek i wolny czas, a ja jestem zestresowana i wykończona. Mam pod opieką trójkę małych dzieci, które są w fazie brat jest ok ale tylko wtedy, kiedy razem robimy komuś psikusa. W innym wypadku jest wrogiem, którego należy za wszelką cenę zniwelować. Najlepiej przez bolesne tortury.

Dzieci, które są w fazie sprawdzania, czy jak się położę na podłodze w supermarkecie, to kupisz mi gumkę?

Dzieci, które się nie zatrzymują i nie milkną.

Dzieci, które miewają focha o to, że nie pójdziemy na basen, bo pójdziemy na basen.

Dzieci, które jak tylko się obrócę, szaleją.

Dzieci, u których na dźwięk słowa „nie”, zapala się zielone światło z napisem „TERAZ! Zrób to teraz i powtórz kilka razy. Już! Start!”

Ale nie narzekam. Przede mną robiły to miliony matek i robią to przecież codziennie. I choć mogę sobie pożartować z picia hektolitrami zimnej kawy przed wschodem słońca w niedzielę, mogę pośmiać się z teściowej, odkryć komediodramat przy usypianiu kilkulatka, marzyć choćby o chwili dla siebie, dawać nobla wynalazcy kreskówek, porównywać sex rodziców do yeti i błogosławić gościa od pampersów, to wszystko jest dość powierzchowne. To żarty, czasami gorzka prawda, ale z rodzaju tych, że niebo jest niebieskie. Oczywista oczywistość życia z dziećmi.

Nie gloryfikuję macierzyństwa, bo dla mnie to wiatr w oczy każdego dnia. Syzyfowa praca to przy tym pikuś i bułeczka z masełkiem. Ale każda z nas wypełnia swoją rolę. Może niektóre z powołania, inne z obowiązku, część z konieczności, może nawet z poczucia misji. Jedne lepiej, inne gorzej. Czasem jakość, kiedy indziej tylko jakoś.

Choć często krew mnie zalewa, bo chciałabym przez moment nie musieć rozdzielać dzikich plemion walczących o połamaną kredkę i przemawiać do pięciolatka, którego ulubionym słowem od kilku miesięcy jest „pierdzioszek”, to mija. Strasznie szybko mija. To jutro już zastąpi nowa udręka. Albo ekstaza. Albo zupełnie nowy etap, w który wejdę ściskając małą rączkę.

Możliwe, że się cofnęłam. Możliwe, że już jestem jak te słynne matki zamiast mózgu z papką jak kaszka. Ale może lubię czuć się potrzebna, może to kwestia poczucia obowiązku, może nie mam tak naprawdę wyboru. Może w końcu pogodziłam się z tym, że takie po prostu jest życie. Trybu mama nie da się wyłączyć, ten guziczek w głowie matki nie istnieje.

Nie jest mi ciężko. To nieprawda, że z więcej niż jednym dzieckiem jest gorzej. Że matki dzieci niepełnosprawnych mają okropne życie. Że samotne matki to dopiero wiedzą coś o trudach wychowania. Że młode matki mają prawdziwą szkołę życia. Że te, co siedzą w domu, przeżywają gehennę poświęcenia. Że te kiedyś, bez pampersów i słoiczków, to miały jazdę bez trzymanki.

Nieprawda.

Najtrudniej mają te z nas, które uwierzyły, że macierzyństwo jest za karę.

Ja nie wierzę.