To minie. Jak mnie wkurzało, jak mi tak mówili, kiedy moje dzieci były małe! To nie było żadne pocieszenie, kiedy padałam ze zmęczenia i ktoś mi mówił, że to minie. Dziś moje dzieci mają 10 lat. Wydawałoby się, że już nie pamiętam, kiedy to minęło, ale pamiętam doskonale. Choć czas bardzo szybko mija, tych dni, miesięcy i lat sporo już razem przeszliśmy. Każdy etap był inny. Do dziś nowo poznani ludzie uważają, że kiedyś pewnie było mi ciężej. Pewnie sobie myślą, że trojaczki to lot w kosmos. No niby…

Przycupnęłam sobie trochę w swoim świecie w okresie grudniowo-styczniowym i mocno zastanowiłam się nad światem, który mnie otacza. Wirtualnie otacza mnie dużo dobra. Otacza mnie masa kobiet, które myślą podobnie. Chcą z życia urwać to, co najlepsze. Nie tylko pociechę z dzieciaków, ale i zadowolenie z pracy i uśmiechniętą babeczkę w lustrze. Chcą zdobywać szczyt nie tylko w postaci umytych garów, a i ten, który same sobie postawiły za cel. Chodzą na skróty wiedząc, że nikt nie ucierpi na tym, jeśli smaczny obiad w połowie będzie z dobrej jakości półproduktów. Ba, są pewne, że gotowe…

Dlaczego nie zawiozłam córce śnidaniówki, której zapomniała? Po dziesięciu latach pamiętania o wszystkim za moje dzieci, powiedziałam stop. Do kiedy mam wszystko za nich robić, pamiętać, przewidywać? 10:30, środa, telefon ze szkoły. (Dygresja: chyba do końca życia w takich chwilach będzie mi przez głowę przebiegał fragment filmu „Grawitacja”, w którym Sandra Bullock opowiadała o śmierci córeczki podczas zabawy na placu zabaw. Jeszcze nigdy nie udało mi się odebrać tego telefonu bez strachu). Córka prosiła, aby do Pani zadzwonić, bo zapomniała sobie śniadaniówki i pyta, czy mogłaby jej ją Pani podrzucić….