Komentarze do: Zanim zapiszesz dziecko na zajęcia dodatkowe, przemyśl to.

Autor: Dee

Dee — Wed, 29 Nov 2017 00:11:00 +0000

Kiedys uczylam angielskiego dwie dziewczynki. One mialy taki grafik,ze praktycznie od switu do nocy mialy jakies zajecia + w soboty! Byly zmuszane do wielogodzinnej nauki pianina, mimo, ze zadna nie chciala grac na tym instrumencie. Bylo mi ich strasznie zal, starsza dziewczynka probowala ze mna takiego ludzkiego kontaktu,zeby chociaz wyrwac te 15 minut i opowiedziec cos o swoim dniu, bo dla matki byla tylko przedmiotem, albo istota wykonujaca rozkazy. A ona chciala byc programistka, uwielbiala matematyke. Po latach zajrzalam na jej FB i widze,ze studiuje muzykologie i mieszka z rodzicami. Nie udalo jej sie wyrwac i nie wyrwie sie od matki, bo bedac np nauczycielka muzyki bedzie zdana albo na ewentualnego meza albo na matke. Chyba matce chodzilo o to, zeby spelniac wlasne marzenia kosztem zycia dziecka, i cale zycie miec kontrole. Ja mialam podobna matke, ale jakos autopilot mnie nakierowal i z czasem ustawilam swoje zycie i kariere po swojemu.

Autor: Daria Janicka

Daria Janicka — Sat, 16 Sep 2017 09:45:00 +0000

Super tekst. Zgadzam się w 100%. Nuda każdemu jest potrzebna. Dzięki temu, że nasz Starszak ma wolne popołudnia bardzo fajnie rozwija swoje zdolności konstrukcyjne. Potrafi zbudować z czegokolwiek takie budowle czy maszyny, że wszyscy nie mogą się nadziwić. Do tego robi po swojemu plany tych konstrukcji. Uwielbia piłkę nożną, ale na razie sam nie nalega żeby go zapisać na dodatkowe zajęcia. Super rozwija swoje zdolności w tym kierunku grając z kolegami na podwórku, z nami, z siostrą lub sam wymyśla triki i je ćwiczy. Jestem nauczycielem i widzęcw szkole dzieci, które są zmęczone życiem, bo mają tyle obowiązków. I to one najczęściej na lekcjach pytają się: „Pobawimy się w coś, a może zagramy w numerki?”. Tego im brakuje. W końcu są dziećmi.

Autor: e-milka

e-milka — Sat, 16 Sep 2017 04:01:00 +0000

Bylam tam, widzialam to. Najgorsze, ze czlowiekowi sie wydaje, ze sa jakies must-haves. U nas – jezyk taty, wiadomka, zwlaszcza, ze najmniejszy kontakt prywatnie. Przydaloby sie cos ze sportu – plywanie jest przeciez ogolnorozwojowe. I jakas sztuka walki, to juz byl pomysl corki. I juz sie robia minimum dwa zajete popoludnia i pol soboty. A przeciez i tak ograniczam, bo po prawdzie, gdyby tak angielski? Maja w szkole, ale co to za nauka w szkole. Zajecia w muzeum sa tez swietne. Nauka kaligrafii japonskiej – wycisza i uczy precyzji, no i dobrze bedzie wygladac w siwiku, bo taka niszowa itd., itp. Chcemy dac dzieciom lepsze szanse, obycie, mozliwosc wypowiedzenia sie na rozne tematy, doskonalenie umiejetnosci odnajdywania sie w nowych grupach, czy wreszcie – chcemy dac sobie godzine spokoju bez wyrzutow sumienia. Taki quality time – wiemy, co robia i dobrze za to placimy, by miec czyste sumienie. A co dostajemy tak naprawde? Dzieci, ktore same nie wiedza czego chca, bo nie wolno im decydowac o niczym. Zagrozone burnoutem na poczatku podstawowki. Czesto niesamodzielne, bo dowozone wszedzie. I nie ludzmy sie – na Zachodzie to juz co najmniej drugie pokolenie. Znam doroslych, ktorzy mieli takie dziecinstwo (angielska szkola, szermierka, narty etc.). Czesto wcale nie robia zawrotnej kariery, patrzac na trzezwo, jako inwestycja wcale sie „nie oplacili”. To ich rodzice, ktorzy sami nie raz, wlasna sila, wyrwali sie z nizin i chcieli im zapewnic wszystko, czego sami nie mieli, byli i pozostana sila napedowa. Na szczescie czesto zgromadzili tyle, ze ich dzieci beda mogly wiesc przyjemny zywot spadkobiercow. Bo niestety – by cos osiagnac, czesto trzeba miec jakis niedosyt, jakis brak, ktory daje sile do walki.

Autor: Kuba

Kuba — Fri, 15 Sep 2017 15:54:00 +0000

Dobry tekst, dzięki!

Autor: Justyna

Justyna — Fri, 15 Sep 2017 12:21:00 +0000

Mam troje dzieci. Z pierwszym walczyłam, że za dużo, że do 17 w szkole, a wszystko z JEJ nie naszego wyboru. Mądry, bardzo mądry nauczyciel powiedział „Dajcie spokój. Sama wybierze, jak z czymś nie da rady, to zrezygnuje”. Potem się dowiedzieliśmy że jedyne czego nie lubiła to gra na pianinie, ale nie chciała robić przykrości babci, która była z tego taka dumna. Teraz druga córka też jest wszędzie, ale nauczeni doświadczeniem pytamy – czy Ty tego naprawdę chcesz? Jeśli odpowiedź jest twierdząca, zostawiamy ją w spokoju z jej wyborami. Teraz babcia już nie jest taka dumna, bo Misia chodzi na kickboxing, hihihi… My za to bardzo. Z każdego najmniejszego sukcesu. Ale jest najmłodszy rodzynek. Ten chce wszędzie 😉 Na trzy miesiące. Ale nauczyliśmy się wymagać. Skoro się zdecydowałeś, bądź konsekwentny. Teraz wybiera rozsądniej. Ma jedną rzecz którą naprawdę lubi. I za każdym razem z radością jedzie na boks, już drugi rok.

Autor: Edyta

Edyta — Fri, 15 Sep 2017 09:20:00 +0000

Jak zwykle SUPER ! Dziękuje Dagmaro !

Autor: Asia

Asia — Thu, 14 Sep 2017 20:00:00 +0000

Fajnie, że są takie mamy jak Ty (ojcowie też). Zgadzam się tu z Tobą całkowicie. My dorośli często narzekamy na wyścig szczurów i mówimy/krytykujemy innych za to, że w takowym uczestniczą a potem naszym dzieciom fundujemy to samo. Bardzo ważny tekst. Pozwólmy naszym dzieciom na nudę i ……. my sami znajdźmy czas dla naszych dzieci.

Autor: Edyta Mirek Szołtysik

Edyta Mirek Szołtysik — Thu, 14 Sep 2017 18:29:00 +0000

Dobry tekst! Brawo! w punkt oczywiście 😉