Angelina. Wg mnie ten problem trzeba rozwiązać przyglądając się zachowaniu dziecka i sytuacji w domu. Te ataki nie pojawiły się znikąd. One zawsze są sygnałem czegoś. U mnie w domu jest to zwykle element zwracania na siebie uwagi, reakcja na zmiany, zmęczenie, przeżywanie czegoś, brak bliskości lub poczucia bezpieczeństwa. Może coś się zmieniło? W jakich sytuacjach dziecko to robi? Czy jest jakaś powtarzalność? Może zmienić bajki albo na jakiś czas ograniczyć (1.5 roku to nie powinno być dłużej niż 15 min dziennie)? Trzeba szukać rozwiązania w dorosłych i życiu dziecka, nie w samym dziecku, bo ono na pewno nie robi tego specjalnie komuś na złość. Powodzenia.

Pytanie brzmi: jak to ogarnąć?

Moja propozycja była taka,żeby po pierwszym rzuceniu ostrzegac,że jeśli sytuacja się powtórzy to dana rzecz zostanie odebrana aż się uspokoi lub,że będzie musiała posprzątać to co rozrzuci (nie bardzo wiem od jakiego wieku dziecko może ponosic konsekwencje juz po pierwszym razie /rzuci zabawka,jest odbierana z wytlumaczeniem powodu/a do którego powinno to wyglądać na zasadzie ostrzeżenia /jesli jeszcze raz rzucisz to zabiorę/).
Rodzice uważają,ze powinnam jej mówić, że nie będzie oglądała bajek i nie będzie zabawy dopóki się nie uspokoi. Mój pomysł został odrzucony, ponieważ „jak będzie tak rzucać to w końcu coś zepsuje”.
Dodam jeszcze,ze jest to bardzo rezolutna i wygadana dziewczynka,która dużo rozumie.
Mam nadzieję, że w miarę jasno opisałam problem i ktoś coś poradzi 🙂

Oczywiście, że nie zawsze jest tak fajnie! I u mnie samej nie zawsze to działa. Z dziadkami trzeba kategorycznie. U mnie było już odbieranie słodyczy, które przynieśli itp. Skończyło się. Chyba w dobrą stronę, bo ostatnio dziadek był z dziećmi i napisał sms „dzieci chcą kanapkę, czy mogę im dać”? Ale wiem, że nie zawsze jest tak łatwo. Może podrzuć jakąś lekturę, starsi ludzie wierzą w słowo pisane, a jest pełno dobrych lektur dla osób opiekujących się dziećmi. Powodzenia!

Nie zawsze się da, bo życie nie jest czarno-białe. U mnie w takich sytuacjach stosuję np. prawo pierwszeństwa. Popchnąłeś, więc siedzisz z tyłu, itp.

Dzięki Iza, u mnie to pomaga. To jest odpowiedzialność, którą dzieci biorą na siebie. Mówią to, więc jest to dużo bardziej autentyczne niż moje kazanie. Szkoda, że tak późno na to wpadłam.

Dziękuję. Bałam się, że wyjdzie za bardzo „przemądrzały” ale na szczęście nikt go tak nie odebrał.

KONSEKWENCJA i własne, ukształtowane wspólnie w rodzinie zasady to świętość wychowawcza 😀

Świetny tekst 😀