Komentarze do: Za wcześnie odchodzić, Mamo.

Autor: calareszta.pl

calareszta.pl — Wed, 07 Oct 2015 17:56:00 +0000

W odpowiedzi do Violetta Siwek. Przykro mi, że takie coś Cię spotkało. To musi być tragiczne przeżycie. Z całego serca współczuję..

Autor: Violetta Siwek

Violetta Siwek — Mon, 05 Oct 2015 22:29:00 +0000

Mój 33 letni Mąż, cudowny człowiek i Tatuś zmarł na tą samą chorobę co P.Ania Przybylska….synek miał prawie 2 latka ? To nie tak powinno być, człowiek powinien wychować swoje dzieci az stana sie dorosle i samodzielne,powinien pokazywać im świat ,powinien cieszyć się razem z dziećmi z ich osiągnięć……

Autor: calareszta.pl

calareszta.pl — Mon, 05 Oct 2015 12:55:00 +0000

W odpowiedzi do Mania. A wszystko z tłem okropnej samotności i bólu, który nigdy nie mija.

Autor: calareszta.pl

calareszta.pl — Mon, 05 Oct 2015 12:54:00 +0000

W odpowiedzi do Mamorki.

Kibicowałam i ja. Niestety – rak trzustki zbiera ogromne żniwo, umarło już na niego wielu „wielkich” i miliony zwykłych śmiertelników. Okropna choroba.

Autor: calareszta.pl

calareszta.pl — Mon, 05 Oct 2015 12:52:00 +0000

W odpowiedzi do Canna P..

Tak, masz rację – zresztą Ania też to wspaniale ujęła – jeśli nie cieszą Cię małe rzeczy, duże też nie będą..

Autor: calareszta.pl

calareszta.pl — Mon, 05 Oct 2015 12:51:00 +0000

W odpowiedzi do cosmomama. Bardzo szkoda, była wspaniałą kobietą, prawdziwą do końca.

Autor: cosmomama

cosmomama — Mon, 05 Oct 2015 12:37:00 +0000

Nic dodać nic ująć. Pięknie napisałaś. Szkoda, że historia Ani nie miała szczęśliwego zakończenia 🙁

Autor: Canna P.

Canna P. — Mon, 05 Oct 2015 10:08:00 +0000

Historia Ani jest bardzo smutna… ale piszesz o czymś bardzo ważnym : cieszmy się każdym dniem. Od siebie dodałabym aby cieszyć się z małych, drobnych rzeczy, bo życie jest naprawdę krótkie.

Autor: Mamorki

Mamorki — Mon, 05 Oct 2015 09:23:00 +0000

Ania 🙁 kiedy przeczytałam, że to trzustka, fizycznie wręcz poczułam jej ból. Wiedziałam, jak ją boli, bo znam ten ból. Jest obezwładniający, przeszywający, otępiający, człowiek ma ochotę wyć, nie wie co ze sobą zrobić.
Byłam zła, że przegrała. Rozczarowana, że mimo postępów medycyny, ten cholerny rak trzustki wygrał. Wściekła, że ten tam u góry pozwolił na to, by tak fantastyczna osoba odeszła, zostawiając dzieci, partnera, rodzinę i przyjaciół.

Kibicowałam jej… tak bardzo jej kibicowałam. I jak niewyobrażalnie mocno muszą za nią tęsknić dzieci.

Bardzo ładnie o tym i o Ani napisałaś.

Autor: Mania

Mania — Mon, 05 Oct 2015 09:13:00 +0000

W odpowiedzi do calareszta.pl.

Do tego każdy zapomina o (nie)mężu – który z dnia na dzień traci najbliższą sobie osobę i zostaje „sam” z problemami. Musi nauczyć się jak być ojcem i matką równocześnie.