Jeszcze jedna rzecz – bardzo często, gdy widzimy konflikt między rodzeństwem staramy się go rozwiązać, złagodzić, lub w przyszłości uniknąć. Tymczasem dzieci przez konflikty i samodzielne ich rozwiązanie uczą się komunikacji i współpracy. Uczą się, bo jeszcze tego nie potrafią. Wychodzi różnie, czasem kiepsko, ale z każdym dniem coraz lepiej. Ja zabraniam tylko rękoczynów 😀 Dyskutować mogą do skutku. Jak będziemy rozwiązywać konflikty za dzieci – ingerować przez nakazy/zakazy, albo kupować podwójne produkty, bo dzieci nie potrafią się dogadać i każdy MUSI mieć swój, to dzieci nigdy nie nauczą się współpracy. Gdy widzę rodzeństwo, które przychodzi do piaskownicy każde ze swoim wiaderkiem i nie pozwalają sobie dotykać swoich zabawek, to jestem przerażona. Czy te dzieci kiedyś, w życiu dorosłym, będą potrafiły zrobić dla siebie coś dobrego, wesprzeć się w potrzebie? Czy każdy będzie patrzył tylko na czubek własnego nosa?

Nie przesadzajmy, że nic swojego – ubrania mają swoje, buty też 😉 A to, że ktoś ma coś, co byśmy chcieli, ale nie możemy tego mieć – naturalna rzecz. Moje dzieci nie mają wspólnych zabawek z koleżankami/kolegami, wiedzą co jest ich, a co nie ich (np. na placu zabaw). Za to np. w przedszkolu są wspólne zabawki, dzieci to wiedzą i uczą się jak bawić się nimi wspólnie, lub szanować to, że ktoś inny bawi się teraz tym, czym one by chciały. Uczą się wymieniać, prosić o coś, przekonywać, czekać na swoją kolej. Każde dziecko ma w życiu okres skrajnego egocentryzmu, kiedy oczekuje, że wszystko będzie tylko jego. I teraz można w wychowaniu pójść w dwie strony. Albo podkreślać – tak, to Twoje, nie musisz się dzielić, a to nie Twoje, to Marysi, oddaj jej. Albo można zachęcać do współpracy – do wymiany zabawkami, do wspólnej zabawy, do zaczekania, do wzięcia pod uwagę, że ktoś bardzo chce się daną zabawka pobawić. I ja tak własnie robiłam. Oczywiście zdarzają się konflikty, ale na ogół moje dzieci po prostu naturalnie wymieniają się zabawkami i nie zauważyłam sytuacji, w której któreś chciałoby mieć jakąś zabawkę chronioną prawem własności – nie ruszaj, bo to moje. Nawet jak się tym nie bawię, nie możesz tego brać, bo to moje! A dostają prezenty „na własność”, choćby jak mają urodziny. Zdarza się natomiast, że chcą się bawić czymś w tym samym czasie – wtedy tłumaczę „zaczekaj, porozmawiaj, spróbuj się wymienić”. Podejrzewam, że gdybym od małego podkreślała – to jest Twoje, a to Twoje, albo podczas kłótni o zabawkę zamiast zachęcać do współpracy, rozwiązała konflikt słowami „To jest zabawka Marysi, oddaj jej!” to mogłabym w dzieciach wytworzyć właśnie brak chęci dzielenia się. Z pewnością gdy będą więksi to będą mieli większą potrzebę posiadania osobnych rzeczy, szczególnie, że są różnej płci 😉 Ale myślę, że nastawienie na współpracę, poszanowanie wzajemnych potrzeb w nich zostanie. Na tym mi bardzo zależało – żeby rodzeństwo wspierało się, a nie rywalizowało ze sobą.

Akurat przydałoby mi się, żeby ktoś pogrzebał, bo jakaś kontrolka zaczęła wrzeszczeć, a ja z tym tematem ni w ząb. Co do dzielenia to trzeba odróżnić te rzeczy podzielne od niepodzielnych. No jak dziecko dostaje czekoladę czy chrupki to trudno nie nakłaniać do dzielenia. Ale co do lalki i innych rzeczy osobistych to w życiu. Czyli zasada „Każ dziecku dzielić się tym, czym sam się dzielisz” Kurczę. Ale złota myśl.

Bardzo dziękuję! Pozdrawiam!

No widzisz. Dasz sobie pogrzebać w samochodzie? No daj! Przecież trzeba się dzielić!!!

Jasne, że tak, bo to nie o to też chodzi, żeby nagle wprowadzić sztywne ramy, które stale będziemy naginać. Ale jakieś reguły muszą być.

Piąteczka!