Jak ja bardzo rozumiem męża! Dzieciaki jak były małe mnie bardziej męczyły psychicznie, nie potrafiłam „gadać do ściany”, warto jednak się przemóc. Możesz pomagać, przynajmniej na początku, wciągać go w zabawę, która i jemu się spodoba, np. klocki, czy coś podobnego bardziej męskiego. Może jakoś się odnajdzie. Powodzenia!

Miłego!

Dokładnie tak, masz rację! Ja ze swojego dzieciństwa nie pamiętam, żeby rodzice się ze mną bawili, czy godzinami czytali mi bajki. Nie było żadnych edukacyjnych rozrywek, a po szkole szło się na podwórko. I w tv nic nie było i nie mieliśmy tableta, a rodzice nie byli wgapieni w komórkę. No i byłam jedynaczką. Wyrosłam całkiem szczęśliwa. Wydaje mi się jednak, że ten czas rodzinny był jednak inny. Dużo się gadało, było się dużo na polu, trzeba było wymyślać coś kreatywnego na nudę, nie było tylu zagłuszaczy, czy zajęć dodatkowych. Rodzina wyglądała inaczej.

Ja mam dokładnie tak samo! Mam weekendy, kiedy w niedzielę się łapię na tym, że nie miałam 5 minut wolnego, na szczęście przychodzi czasami opamiętanie. Ja te teksty piszę głównie dla siebie, żeby sobie w głowie priorytety ułożyć.

Bardzo dobrze, że daje!

Bardzo proszę i zapraszam częściej!

chyba masz racje. Z mojego wczesnego dziecinstwa pamietam glownie Tate- mama ogarniala dom, a nas wysylala na spacer. Albo zajmowalo sie mna starsze rodzenstwo. albo bawilams ie z kolezankami na podworku.