To fakt. Istnieje takie przekonanie, lepiej siedzieć cicho, bo jeszcze wyjdzie, że jesteś wyrodna, nieudolna, więc lepiej udawać. Ja za każdym razem jestem zaskoczona. Spotkam się z dobrym odzewem, jakoś nikt mnie nie potępia.

Sporo nas 🙂 Chociaż uważam, że matka matce wilkiem… I to cios przychodzi z najmniej spodziewanej strony. I to jest straszne. Na szczęście nie sprawdza się to w 100%, więc można żyć 😉

Tak, w to, że z trójką już na starcie jest trudniej, wierzę – nawet gdyby trafiły się trzy wyjątkowo łagodne egzemplarze (utopia, wiem):-)

Śmiem nawet twierdzić, że najfajniejsze. Mnie nawet te kupy, wstawania, czy histerie o źle pokrojone kanapki bawią. Dla mnie problem jest z zupełnie czymś innym, sfery „obsługi” i oczywistych oczywistości mnie nie męczą i jakoś nawet w swoim gronie nie widzę, aby ktokolwiek na to narzekał. Problem się zaczyna, kiedy Twoje dziecko zaczyna coraz więcej kumać, a Ty coraz mniej ogarniać, ale to jeszcze przed Tobą chyba.

Oczywiście, nie zawsze mam ochotę na przymusową pobudkę o 6 rano w sobotę. Oczywiście, ścieranie zupki ze ścian i podłogi bywa irytujące. Oczywiście, siedząc z dzieckiem kilka dni z rzędu łapię się na myśli „a może by tak zrobił kupę…” (bo wtedy przynajmniej jest jakieś konkretne zajęcie na 5 minut :)). Oczywiście….

Być może dlatego, że jestem facetem, „przed dzieckiem” wszyscy mnie ostrzegali i straszyli, wszyscy powtarzali tylko te oczywistości. Jaki to koszmar nadchodzi, jakie to będzie przesrane i beznadziejne. Wszyscy gadali tylko o tych kupach, kolkach, pieluchach i nocnym wstawaniu. To wszystko oczywiście prawda.

Ale w tym morzu przestróg, ostrzeżeń, straszenia, nikt nawet słowem się nie zająknął, że w gruncie rzeczy to będzie po prostu… fajnie. Nigdy wcześniej do głowy mi nie przyszło, że ja lubię dzieci. Serio! Że będę czerpał radość i satysfakcję z popychania huśtawki na placu zabaw. Że spacer z wózkiem (a wcześniej z nosidełkiem) przez wieś do sklepu będzie mi sprawiał taką przyjemność – zdarzają się dni, gdy chodzimy z Młodym do sklepu 3 razy, po półtora kilometra w jedną stronę, im gorsza pogoda, tym fajniej. Że będzie mnie autentycznie cieszył widok kupy w nocniku. Że na rodzinnej imprezie będę wolał biegać po podwórku z czwórką dzieciaków (najstarszy ma 4 lata), niż siedzieć przy grillu.

Wszyscy wokół zachowują się, jakby dzieci to były jakieś potwory. Tymczasem okazało się, że to całkiem fajne stworzenia 🙂

Albo narzekającą, a przecież powinna być radosna i uśmiechnięta!

Ja też nie wiem!! Serio, im częściej o tym myślę i piszę stwierdzam, że właśnie chyba coraz mniej daję radę. I uśmiałam się z Twojego zerknięcia w lustro. Też kiedyś tak myślałam o matkach. D A W N O TEMU. Już nie myślę 🙂 Teraz wiem, że to nie wybór.