Ja mam podobny problem .Mój syn miał w przedszkolu etykietę łobuza . Codziennie coś . Jak jego ktoś bił a on skarżył,pani mówiła że to jest nie ważne ,obojętne .Były dzieci też ,,pupilki,, bo mama czy tata bogaci ,na pozycji ,kupywali prezenty nauczycielom. Dzieci ich były pod ochroną.Reszta to …..Mój syn stracił zęby w wypadku ,dwie pary okularów ktoś mu zepsuł ,nikt nic nie widzial .Kiedy on coś robił ,od razu skarga . Pozdrawiam się kierownikowi ,dwa dni późnij mój syn dostał do ręki wypowiedzenie.Nie ja ,mój syn dostał list po czym przekazał mi go .Byłam ze skarga w urzędzie ale oni mówią że prywatne więc mają związane ręce . Skargę napisałam wyżej .Znalazłam nowe przedszkole.Wszystko było dobrze do czasu kiedy dyrektorka zapytała się o mojego syna jak mu było w poprzednim przedkolu. Więc opowiedziałam. Od tamtego czasu zaczęło się że mój syn jest inny ,że nerwowy ,że może coś w domu nie tak . Powiedziałam jej dlatego że przeżył mobbing w poprzednim i chodzimy do psychologa,bo moczył się w łóżko ,był nerwowy ,bal się ludzi ,nie ufa obcym ,nie nawiązuje kontaktów z dziećmi,woli bawić się sam W tamtym przedszkolu przeżył ataki agresji wobec się zmienił .Chciałam być szczera,wszystko przedstawilam jak było ale z tego stanowiska zaczęła na mojego syna inaczej patrzeć .Zaczęli się go wypytywać czy ja go bije itp .W przedszkolu uderzył dziewczynkę ,była walka o auto i jak opowiadał, dla żartów chciał niby obciąg włosy dziewczynce nożyczkami do papieru. Miesiąc temu to było .w sobotę wczoraj o 10 rano przyszedł dziewczynki ojciec ze skarga że jak mój syn będzie się tak zachowywał to on zgłosi to do urzędu a ja sobie w duszy myślę ,to idź .Ja byłam i błagałam o pomoc w styczniu bo mój syn miał mobbing w starym przedszkolu, siedział osobno z nauczycielem 2.5 h sam od grupy odłączony ,błagałam o pomoc a oni że mają związane ręce .Teraz w weekend przychodzi facet ,którego w życiu nie widziałam ,nie wiem skąd ma nas adres. Nie wiem jak mam jutro w przedszkolu zareagować bo muszę porozmawiać z dyrektorem przedszkola .

Chce dwóch rzeczy, żeby w przyszłości moje dziecko było szczęśliwe i samodzielne. Jak to osiągnie/osiągniemy, czy w placówkach masowych czy innych to już mnie mniej interesuje.

Przerażające jest w placówkach edukacyjnych losowość. Na kogo się trafi tak się będzie miało. Jak na osobę zaangażowaną, taką z chęcią ma się względny spokój, jak się trafi na osobę „powinno być tak i tak a jak nie jest to jest ZUUUUOOOOO!!” to nie ma się spokoju. Nie ma ogólnego pomysły, sposobu, procedury, sam nie wiem czego.

Mój Bąbel po dwóch latach w przedszkolu przeszedł, w tej samej placówce, do innej grupy z innymi paniami (naturalny proces, większość dzieci z poprzedniej grupy poszła do szkoły). I już w październiku wylądowaliśmy w gabinecie dyrektorskim na rozmowach. W trzecim roku obecności w placówce. A przecież zachowanie dziecka się nie zmieniło. Zmieniły się panie (i rodzice co jest baaaardzo ważne). Wszystko skończyło się dobrze, wyszliśmy na prostą, także dzięki „nowym” paniom i nie mamy do nikogo pretensji ale ta sytuacja pokazuje że obecnie nie ma jakiejś ogólnej koncepcji na niestandardowego obywatela i z każdą zmianą trzeba nieraz od nowa koło wymyślać.

Zgadzam się 🙂 Może teraz sobie nagrabię i sprowadzę na siebie grzmoty i pioruny, ale tak- jestem nauczycielką przedszkola. I tak kocham swoją pracę, choć zdarzają się momenty, w których szczerze nie znoszę (najczęściej jednak ma to związek z dokumentacją, którą musimy prowadzić tonami). Pracuję w państwowym przedszkolu, więc mój etat wynosi 25h tygodniowo. Spotykam się z opiniami ludzi, których to oburza. Że jak to tylko tyle. Wtedy wyzwalam z siebie pokłady mojej cierpliwości i tłumaczę tylko, że każdy wybrał sobie to, co chciał, a jeśli uważasz, że masz gorzej to zawsze możesz zmienić pracę 🙂
Ps. Swoją drogą to dzięki tej pracy odkryłam, że mam większą cierpliwość do dzieci niż do osób dorosłych 🙂