My z mezem ogladamy prawie kazdy film po 2-3 razy a i tak nie wszystkie do konca, bo najpierw zasypiam ja, na drugi dzien on a pozniej albo podejmujemy trzecia probe albo zmieniamy film i tak od nowa… :)))))))

Kochana, jak lwica to walczę o dzieci, figurę i miejsce parkingowe 🙂 Tutaj tylko wyłuszczam swoje racje. Bardzo rzadko mam szansę, bo takie „perełki” skutecznie wytępiłam i jest miło, przyjemnie, inspirująco. Dzięki!

Żeby dotrzeć do idealnego miejsca musisz stanąć w prawdzie o sobie. Jedyna metoda. Dopóki nie znajdziesz sposobu, żeby stanąć w prawdzie o sobie, będziesz miała trudność w dotarciu do idealnego miejsca, bo tak jak piszesz, gdy wydaje się że jesteś blisko, okazuje się, że linia horyzontu się oddala i znowu tak samo daleko. Trzeba zmienić perspektywę. Z naszej perspektywy zawsze horyzont będzie nam uciekał. I trudno na siebie spojrzeć obiektywnie. Zatem szukaj odpowiedniej perspektywy, aż w końcu znajdziesz 🙂 I będziesz szczęśliwa z tym co cię spotyka. Bez względu na to, co i jak będzie.

Miłego dnia! Idę czytać Pudelka 🙂

Aż mi się łezka zakręciła w oku jak przeczytałam ten komentarz. Byłam już tak wiele razy na dnie, co dziwne, sama, na własne życzenie na to dno schodziłam. Możliwe, że właśnie mam taką naturę, że aby było lepiej musi być najpierw bardzo źle. Na mnie to działa, terapia wstrząsowa i autoterapia. Bo wiem, że nikt i nic mi w głowie nie poukłada jak sama ze sobą nie będę w zgodzie. Potem tak samo jest w związku, z dziećmi, z rodzicami. Ustalanie własnego życiowego priorytetu jest sztuką, nadal próbuję się jej nauczyć. Ale za każdym razem, kiedy jestem już tak bardzo blisko, to wydarza się coś, co mi uniemożliwia dotarcie do idealnego miejsca. Może tak właśnie ma być? W końcu przecież sukces to droga? Pozdrawiam ciepło.

Życie pokazuje, że składa się z etapów. Człowiek czasami musi dojść do ściany, żeby znaleźć nową drogę. Jak dotknie się dna, można się odbić. Tak samo z rodzicami. Niektórzy są na etapie przy ścianie, czy przy dnie. I o ile będzie to dla nich znakiem do powrotu na właściwą swoją ścieżkę, to można uznać, że ta sytuacja to „nie ma tego zlego co by na dobre nie wyszło”. Każdy przez to przechodzi. Ty jesteś już na innym etapie, ale znasz etap wcześniejszy. Bo było podobnie. Żeby do czegoś dojść niektórym wystarczy przeczytać coś słusznego. Ale wiele osób musi nauczyć się na własnym doświadczeniu. I dopiero po etapie „wkurzenia do granic” gdy dojdzie się do ściany bezradności i bezsilności, może nastąpić etap powrotu do spokoju i miłości. Pod warunkiem że się tego chce. Z miłości do własnej rodziny, do własnych dzieci, do siebie samej. I wtedy znajdzie się sposób i na poranek i na cały dzień i na życie.
Wszyscy mamy te etapy. I żaden nie jest lepszy czy gorszy. Jest inny. Ale ufam, że każdy prowadzi do tego, że w końcu człowiek-rodzic się opamięta. Dla najbardziej opornych będzie pewnie najbardziej boleśnie. A dla tych co szybciej pójdą po rozum do głowy, będzie po prostu łatwiej i im i dzieciom 🙂
Dziękuję Kochana, za odpowiedź na moją. Cenne jest to co robisz. To jest praca. Bo nie musisz, a robisz. Wiele osób może z tego skorzystać. A nawet jak nie skorzysta 1:1 to na pewno samo pomyślenie o tym jest już cenne. Dzięki.

Tym komentarzem pokazujesz właśnie, że o życiu wiesz tyle, co wyczytasz na Pudelku. A nie, czekaj. Nawet tam piszą o „pracy w Internecie”. ??