Ja nie mam potrzeby, żeby ktoś mnie trzymał za rękę jak idę z dzieckiem do lekarza. Sama ze zdziwieniem patrzę na osoby, które z jednym dzieckiem przyszły w trójkę, jeszcze babcia na przyczepkę. Mąż jest w pracy, ja w domu, układ dobry, nam pasuje. U mnie mąż zna wszystkie triki i obowiązki przy dzieciach – często sam zostaje w weekend i wieczorami, no i jak wraca nie ma taryfy ulgowej. Albo sprząta albo zajmuje się dziećmi. Warto wypracować układ dobry dla danej rodziny. U nas się sprawdza, nikt nie czuje się wykorzystany, czy nieszczęśliwy.

Czasem trzeba, inaczej jest jak obie strony pracują. Po tym poście, którego wiele osób nie zrozumiało, odezwały się głosy, że to brak partnerstwa, a ja uważam, że to jego szczyt. Nie każdy z nas jest we wszystkim najlepszy. Nie wyobrażam sobie, żeby mąż brał dzień urlopu, żeby jechać z dzieckiem do lekarza, skoro ja właśnie po to zrezygnowałam z etatu. Pomaga tam gdzie może i tam gdzie ja nie daję rady. Wie, gdzie jest lekarz, choć tam nie z dziećmi nie chodzi. Ja tez nie wiem jak wygląda recepcja w jego biurowcu. W sumie zazdroszczę ojcom, którzy mają pół etatu, czy mogą dzieci odbierać z przedszkola, u nas jest to sporadyczne, bo w korpo pracuje się od 9 do 17.30, co z dojazdami daje czasami i 10 godzin dziennie. A przedszkole otwarte do 17. Takie są realia, a nie wymysły, czy nasza wygoda. U nas się to zmienia, kiedy ja mam obowiązki związane z blogiem, czy po prostu relaksem. Mąż potrafi wszystko zrobić i mam nadzieję, że tak jest w wielu domach, choć te role są na co dzień podzielone.

Ja na początku kilka razy tak zrobiłam. Niestety i on zna tę zabawę i robił tak jak zostawał z dziećmi! Ech…

„…Ojciec wraca z pracy i widzi, jak trójka jego dzieci siedzi przed domem, ciągle ubrana w piżamy i bawi się w błocie wśród pustych pudełek po chińszczyźnie, porozrzucanych po całym ogródku. Drzwi do auta żony były otwarte, podobnie jak drzwi wejściowe do domu i nie było najmniejszego śladu po psie. Mężczyzna wszedł do domu i zobaczył jeszcze większy bałagan.

Lampa leżała przewrócona, a chodnik zawinięty pod samą ścianę. Na środku pokoju głośno grał telewizor na kanale z kreskówkami, a jadalnia była zarzucona zabawkami i różnymi częściami garderoby. W kuchni nie było lepiej: w zlewie stała góra naczyń, resztki śniadania były porozrzucane po stole, lodówka stała szeroko otwarta, psie jedzenie było wyrzucone na podłogę, stłuczona szklanka leżała pod stołem, a przy tylnich drzwiach była usypana kupka z piasku.

Mężczyzna szybko wbiegł na schody, depcząc przy okazji kolejne zabawki i kolejne ciuchy, ale nie zważał na to, tylko szukał swojej żony. Zaniepokoił się, że może jest chora, albo że stało się coś poważnego. Zobaczył, że spod drzwi do łazienki wypływa woda.

Zajrzał do środka i zobaczył mokre ręczniki na podłodze, rozlane mydło i kolejne porozrzucane zabawki. Kilometry papieru toaletowego leżały porozwijane między tym wszystkim, a lustro i ściany były wymalowane pastą do zębów. Przyspieszył kroku i wszedł do sypialni, gdzie znalazł swoją żonę, leżącą na łóżku w piżamie i czytającą książkę. Spojrzała na niego, uśmiechnęła się i zapytała jak mu minął dzień. Popatrzył na nią z niedowierzaniem i zapytał:

– Co tu się dzisiaj działo?

Uśmiechnęła się ponownie i odpowiedziała:

– Pamiętasz, kochanie, że codziennie jak wracasz z pracy do domu, to pytasz mnie, co ja do cholery dziś robiłam?

– Tak – odpowiedział z niechęcią. ….”

– Więc dziś tego nie zrobiłam…