Napisze się, chociaż to posty z rodzaju niepopularnych. Ale co mi tam i tak ciągle mi takie wychodzą.

Zatem czekam, Królowo Matko Parentingu Bez Filtra :)!

I wzajemnie. Też bardzo dziękuję za tę dyskusję 🙂

Jasne, że tak. Nie ma co oceniać nikogo. Kiedyś też byłam inną matką, niż jestem teraz. Punkt widzenia jest zmienny. Dziękuję za wartościową dyskusję.

Schizofrenia rodzicielstwa 🙂 Temat na dobry post.

Genialnie , szczerze i nadzwyczaj celnie to ujęłaś! To jest jakaś dziwaczna forma, typu: schizofrenia rodzicielstwa.

Wiem o co Ci chodzi i masz też i rację. Ogólnie chcę tylko powiedzieć tyle, że nie mamy prawa oceniać jakichkolwiek rodziców, tak zresztą jak i ludzi. I czasami się zastanawiam czy właśnie to, że wciąż mówi się o dobru dzieci o czym też wspomniałaś (zapominając o dobru rodziców) nie powoduje właśnie takiego zachowania matek- w sensie, ze nie wychodzi, ze stara się jak najwięcej być z dziećmi, bo gdy wychodzi, to czuje coś w rodzaju wyrzutów sumienia, ze dziecko zostawia np. z ojcem.
I o to mi tylko chodzi, ze zawsze istnieje wiele puntów widzenia. Dlatego i Twój jest dobry ale nigdy nie znasz powodu, dla którego ktoś ma inne poglądy na temat wychowania.
I jestem pewna, ze gdy taka matka nijako „poświęcająca się” sama nie poczuje własnej wartości, to tego nie zmieni. I dlatego podjęłam z Tobą tę dyskusję, żeby pokazać też i inny obraz sprawy i inny punt widzenia, bo tych jest może tyle ilu matek.

Ja nie wiem, jak mogłabym w ogóle egzystować bez tego fizycznego wymęczenia. Dzieci to taki ładunek emocjonalny, że ja potrzebuję przerwy na reset. Wracam z czystą głową, nową siłą i energią. Jasne, że pomaga w tym tata. I tak ma być! W końcu jesteśmy w tym we dwoje.

Jasne, że choroby, czy inne sytuacje są wyjątkiem. Kiedy jednak jest dobrze, czemu nie?

Z dzieci i ich ojców!