No jak kto? Facet! 🙂

Do mnie nikt pretensji nie ma, zwłaszcza mąż. Wybacz, ale nie lubię zdania: „Podziwiam mamy, które zostają w domu” bo pachnie ono desperacją, jakbyśmy w tym domu cierpiały za wszystkie grzechy nasze. W domu też można być kreatywnym, zapewniam Cię, a siedzenie w domu nie powoduje, że ta biedna matka kretynieje. Fakt, że przy dzieciach trzeba się napracować i człowiek czasem chętnie by odpoczął, ale takie uroki bycia matką. Reasumując- wszystko ma swoje plusy i minusy :).

heheh ja się śmiałam, że wróciłam po roku do pracy odpocząć 😀

Ja po tym „urlopie” miałam dylematy (jeszcze był krótszy- nie załapałam się na roczny) ….z jednej strony dzieć mały….i może by jeszcze z nim z drugiej…..jak najszybciej do pracy by w końcu….odpocząć -psychicznie najbardziej 😉 a egzemplarz w miarę wtedy grzeczny był …jak patrzę z perspektywy mamy przemądrzałej i pyskatej 4 latki 😉
Podziwiam mamy które zostają w domu – brak odskoczni od dzieć/gotuj/sprzątaj…itd i jeszcze dowalą (w tym małżon/partner/znajomi/wstaw dowolne) że masz fajnie, że odpoczywasz, źe co ty cały dzień robisz (nawet jeśli fizycznie czasem od święta da się odpocząć to psychicznie od gagagugu niekoniecznie) i jeszcze pretensje ze coś tam nie zrobione/ugotowane/sprzątnięto/znów wstaw co tam tylko się da……

Super! Moja jak juz zostawała z dziecmi to co robiła fundowała i drzemke – po co? aby opiekowac się spiącymi dziećmi! Szlag mnie trafiał bo pózniej ja do 23 buja łam sie z dziecmi a ona słodko spała