U mnie to bardziej im szybciej biegniesz tym szybciej uciekniesz przed rodzeństwem 🙂

Straszna ta historia, którą przytoczyłaś Aniu. Ale niestety tak jest. Dziecko ma się wpasować w jakiś model, którego chcę rodzic. Sama wiem jak ciężko codziennie mi jest przyjąć to, że moje dzieci są "ruchliwe" (o czym TY doskonale wiesz, bo sama widziałas w akcji :)). Staram się do nich nie mówić, że są niegrzeczne, nie dawać łatek, a zrozumieć. Piszę też tego bloga po to, żeby dla siebie samej podsumować niektóre rzeczy, z którymi muszę walczyć. Przerażają mnie niektórzy rodzice, którzy dziecko chcą zagłaskać, przeżyć za niego życie, nie pozwalają się ubrudzić czy odejść na metr, nabić siniaka, nauczyć się jeść widelcem. Miałam w szkole dwie takie koleżanki. Same szóstki, wszystkie olimpiady wygrane, tatuś po 15latkę do szkoły przychodził, na stylwestra w liceum z całą klasą mogła zostać do 22. Pierwsza w wieku 16 lat była w ciąży po obozie, druga maturę zdawała z brzuchem. To są skrajne przypadki ale wydaje mi się, że nadmierna kontrola do niczego nie prowadzi i niczego nie uczy. W momencie jak dziecko zostaje moment bez rodziców – nie wie co robić i się gubi. Pozdrawiam! xx

Mam już kilka postów zaczętych na ten temat, ciągle do nich coś dopisuje, mam nadzieję, że kiedyś skończę. Jeśli przeszłaś terapię to pewnie już odpowiedziałaś sobie na kilka pytań, co chcesz, żeby się wydarzyło, a co nie. Jaką chcesz być matką dla swoich dzieci. Wydaje mi się, że wszystkiego nie będzie dało się spełnić. Życie nas zaskakuje i słynne powiedzenie "Byłam dobrą matką dopóki nie urodziłam" jest często bardzo słuszne. Ja w ogóle nie umiałam sobie tego wyobrazić, że będę matką, stąd ta decyzja u mnie była późno (rodziłam w wieku 32 lat). Potem jak już byłam w ciąży to zupełnie inaczej sobie to wyobrażałam. A teraz codziennie życie mnie zaskakuje. Często mam w głowie scenariusz, a dzieci postępują zupełnie inaczej i sytuacja nie toczy się tak, jakbym sobie tego życzyła. Macierzyństwo to masakryczna odpowiedzialność. Powiedziałabym miażdżąca. Codziennie wchodzisz na Everest. Z tym, że ta wyprawa nigdy się nie kończy. Wiem, że popełniam wiele błędów, jak inne matki. Mam nadzieję, że to, że dam moim dzieciom bezpieczny dom, wolę walki i (przede wszystkim) bezgraniczną miłość, wystarczy. Resztę może jakoś mi wybaczą? Trzeba być blisko i na to mam nadzieję. Czasem odpuścić, ideałów nie ma. Umieć przeprosić. Stale przepraszam, jak zdarza mi się wybuchnąć. Uczę się codziennie jak być lepszą i czasami udaje mi się dopiero za kilka miesięcy coś "przeskoczyć". Z wiekiem zauważamy niedoskonałości naszych rodziców, ale przecież sami umiemy "nauczyć" się żyć tak, jak chcemy. Nawet, jeśli jest to bardzo dalekie od tego, jak żyli czy żyją nasi rodzice. Oni też popełniali błędy, tak jak my, jaki i nasze dzieci będą popełniać. Bo rodzicielstwa nikt nas nie nauczy, nikt nas do tego nie przygotuje. Nie ma instrukcji obsługi. Jest to najtrudniejsze doświadczenie w życiu, ale i najpiękniejsze. Zgadzam się jednak z tym, że nie dla każdego. Nic na siłę. Pozdrawiam Cię i dziękuję za komentarz x.

No ale przecież pozwalasz jej lizać szyby i jeść paprychy, nie? To jest normalne, że człowiek się boi. Ale tak jak napisałaś – guza trzeba nabić, żeby się czegoś w życiu nauczyć. I w przenośni i naprawdę. Taki lajf.

Ją też właśnie nie jojczę, choć czasem jest mi przykro. Pocieszam, ale staram się dać dziecku sekundę. W wielu wypadkach od razu mija. Dziecko chce często po prostu zwrócić na nas swoją uwagę. Moje dzieci też są bardzo otwarte, nie boją się obcych. Przez to ciągle mnie zawstydzają jak pytają wszystkich naokoło "Jak masz na imię", "Co robisz"? "Gdzie jest Twoja mamusia?" Albo jak jedziemy samochodem a one machają do ludzi naokoło. Ale co to za wstyd? Każdemu z nas przyda się trochę uśmiechu każdego dnia. My chyba nie mamy wyjścia za bardzo, bo jak dzieci jest więcej niż jedno to się nie da cały czas nad nimi użalać. U nas też są wojny i spory i też musimy interweniować. Z tego co pytałam znajomych większość rodzeństwa ze sobą walczy. Tak już jest. Ciężko to zaakceptować jak widzę krzywdę któregoś z dzieci. Tłumaczę, rozmawiam, negocjuję. Mają trzy takie same zabawki a i tak wyrywają sobie tą, którą akurat trzyma siostra. Ech. Dużo siły życzę!