😉 ach, a myślałam, że to w Polsce 😉 pozdrawiam

Nie, to Western Australia.

Kiedy pisalam ten pierwszy komentarz, tez przypomnial mi sie jakis felieton Agaty Passent o ojcach spedzajacych czas z dziecmi. I tam bylo jedno zdanie, ktore mnie wtedy zastanowilo, choc nie pamietam dokladnego brzmienia – ze ojciec spedzajacy aktywnie czas z dzieckiem, to czesto po prostu ojciec, ktory robi to co lubi i zabiera dziecko ze soba. I u mnie tez tak troche jest – po prostu „wyjscia” daja to, pewnie czesto zludne odczucie, „quality time”. Nie mowiac juz o tym, ze spektakularnie prezentuja sie na zdjeciach. 😉 Przyznaje, ze malo gramy, choc gry mamy. A sama, jako dziecko czy nawet nastolatka, bardzo chetnie gralam z moimi przyjaciolkami. Z jedna spedzalysmy godziny nad Europoly, gra byla tylko pretekstem, a poza tym gadalysmy i smialysmy sie az do tego stanu „glupawki” zwanej przez nas wtedy „szajba”. A najlepiej gadalo mi sie na spacerach, przemierzalysmy z inna przyjaciolka kilometry po naszym osiedlu i nieuzytkach. Z moja sp. mama tez mialysmy taki rytual – godzine spaceru z naszym psem. Bardzo na te rozmowy zblizaly. Tego, zeby z dzieckiem po prostu byc, trzeba sie czesto nauczyc. Tez powiedzialam STOP, kiedy uswiadomilam sobie, ze … mamy nierozpakowane zabawki, bo po prostu dzieci nie maja czasu, by sie nimi pobawic. Moje dziecinstwo w poznym PRL bylo malo atrakcyjne, sama sobie wyszukiwalam atrakcje – zbiorki zuchow, konkursy i olimpiady, czy wreszcie Majowe, Czerwcowe itp. (sic! tak – to tez byla rozrywka i mozliwosc spotkania z kolezankami i chichotania w bocznej nawie pod czujnym spojrzeniem dewotek :)). Dlatego tak rzucilam sie w wir mozliwosci, jakie daja dzisiejsze czasy i nasze miejsce zamieszkania. Ale latwo sie w tym zatracic.

Ja też się uczę, że w domu nie koniecznie trzeba się nudzić. Kupiłam kilka świetnych gier dla dzieci i bawimy się w domu w malowanie, rysowanie, gry. Bo mnie się zawsze wydaje, że mimo tego, że wyszliśmy z domu często na cały dzień, jestem po powrocie późnym popołudniem wymęczona, tak naprawdę nie spędziłam z dziećmi czasu. Byłam obok, razem ale tylko jakby ciałem, bo choć rozmawiamy, ciągle coś lub ktoś nam przeszkadza, a żeby usłyszeć drugiego człowieka potrzeba ciszy.