Ja sie tez dalam na to nabrac – ze sobie bede lezala z dzieckiem u boku ogladajac z nim ksiazeczki. 🙂 Jak fajnie, jak ja sobie wypoczne wreszcie. Oczywiscie, takie chwile tez bywaja, z akcentem na bywaja.

Dokładnie tak myślę. Dla mnie to też czasami „wyrównanie rachunków”. Kiedy się na siebie złościmy, gniewamy, krzyczymy, jest potem czas na pojednanie i ugruntowanie naszych uczuć, które tylko chwilowo „zeszły na manowce”. Pozdrawiam i niezmiennie dziękuję za każdy komentarz!

Dokładnie tak robię, czasami sto razy się całujemy. Współczuję dzieciom chowanym na zimno. Na pewno kiedyś to się odbije.

Hahaha, N to piękny cyrk, mam nadzieję, że reagują przyjaźnie?

Szukam, kochana, szukam, stukam, pukam, ale wszędzie deficyt! Zostaje kawa. I wino. I liczenie do tysiąca. 🙂 Dobrego dnia.

Nie czytałam już dawno Nishki (czasu na wszystko brak), dzięki wielkie!

Nawet tych starszych chyba się nie da. A tych zupełnie dorosłych to już w ogóle. Wniosek jeden – kochajmy się. Takie to proste, a takie trudne!

Mnie się chce zawsze, to oni woleliby latać, pływać, biegać, skakać, a matka by wolała poleżeć i się poprzytulać, hihi.

Nie słyszałam tego, ale też się zgadzam. Może nie jako niewolnika, ale na pewno należy wymagać i na wszystko nie pozwalać, dbać o swoje granice, żeby czasem nie zamienić się w niewolnika dziecka! Będzie dobrze. Pozdrawiam ciepło.

Hahaha. Trzymam Cię za słowo jak będziesz całowała 17 letniego dryblasa na siłę :)))