Post chyba dotyczył mam które decydują się pozostać w domu a inni mają z tym problem. Wg mnie każda mama niech robi to co uważa za słuszne. Mając trójkę dzieci zmieniłam zdanie wielokrotnie odnośnie pracy. Przy pierwszym dziecku wróciłam do pracy jak maly miał 1,5 roku. I było ok. Wydawało mi się że tak jest najlepiej i wtedy tak było. Przy drugim dziecku wróciłam bo musiałam i już tak super się nie czułam. Przy trzecim dziecku z radością zostałam w domu. I nie spieszy mi się do pracy 10h/dobę w korpo. Wiem że dzieci teraz są małe chcą być ze mną. Za kilka lat będzie inaczej. Więc smakowałam wszystkiego i work-life balance z pozytywnym skutkiem i z gorszym i bycie na etacie domowym. Wszystko zależy od podejścia, chęci, sytuacji, doświadczenia życiowego własnego i tego z domu rodzinnego.
Każdy ma prawo robić tak jak uważa za słuszne. A ja wierzę że zarówno mamy które pracują jak i te domowe chcą dla swoich dzieci wszystkiego co najlepsze.

Wyjęłaś mi to z ust 🙂 Jest jeszcze inna kwestia- znalezienie pracy po kilku latach przerwy może być trudne, bo dla pracodawców najbardziej liczy się doświadczenie zawodowe z ostatnich 3 lat. Ja przez 2,5 roku byłam z dzieckiem w domu. Bo chciałam i mogłam. Potem wróciłam do pracy po to, zeby mieć coś swojego, swoje zycie, a nie tylko zycie rodzinne, dom. Poza tym chciałam, żeby mój syn przebywał więcej z innymi ludźmi bez mamy u boku. Wreszcie wróciłam dlatego, że to już był wg moich doświadczeń ostatni dzwonek, żeby znaleźć „normalną” zgodną z kwalifikacjami i doswiadczniem pracę.

O to to to! Koło nosa mam podobny przykład! Teściowa i jej układ z moim szwagrem (brak męża czyli jej syn)! Kobieta lat 58, dalej pracująca zawodowo jako woźna/sprzątaczka w szkole, pracuje popołudniami od 2pm, a od 7am do 1:30 pm opiekuje się wnukiem, dodam że to już drugi jej wnuk, przy którym wyrabia poranny etat! Typ kobiety, żeby z poświęcenia medal dostać raczej! Robi to po to, by rodzice wnuczat mogli spokojnie zarabiać… Serio! Tyle że trafiła na pole nieuzytku i szczególnie nikt jej nie jest za to wdzięczny (oprócz wnuków)… Słabe to! I można jej się ugadac godzinami, że to nie jest ok, ale ona ma chyba misję… Nie wiem! Kiedyś, przy okazji rozmowy z Nią, gdy ze zmeczenia była już chyba wykończona, powiedziałam jej, że jak się ONA SAMA NIE POSZANUJE, TO NIECH NIE LICZY NA TO ZE INNI BEDA!
Z tej historii wynosze tylko to, że moje dzieci są moim obowiązkiem! Amen!

Każdy ma inne doświadczenia. Gratuluję, że Tobie się udawało bo jak ktoś na tym rynku co jest jaki jest nie ma problemu z pracą w dodatku przyzwoitą a potem może wybierać jest szczęściarzem. Ja akurat nie wierzę, że praca się znajdzie bo mam inne doświadczenia. Być może ale nie dla każdego. Jednak piszę o tym, że wbrew pozorom nie jestem z tych które rzuciły pracę by siedzieć w domu z dzieckiem. Jest i ta sytuacja aby ludzie odpowiedzieli sobie… jaka grupa ludzi wciąż jest dyskryminowana i wmawia się jej, że ich sytuacja to ich wina a nie „rynku” – bezwzględnego dyktatora, który decyduje ile jesteś dla niego wart. Na szczęście w innych dziedzinach jestem spełniona, mam wspaniałą rodzinę i dziecko, wsparcie, zdrowie, urodę, sylwetkę, wykształcenie, pasję, mieszkam w ciepłym kraju i poznaję różne kultury. Do szczęścia brakuje mi tylko pracy, choćby korpo albo by za to co rozwijam i lubię robić mi płacono. Nie wymagam zbyt wiele. Jeśli to osiągnę to uznam, że mam już wszystko 😉 Bo kiedy latami walczysz o coś bezskutecznie to tym bardziej potrafisz docenić. Pozdrawiam

Dokładnie tak. Trzeba mieć wybór i samemu o sobie decydować, wtedy nie ma frustracji. Chcę – jestem w domu. Chcę – idę do pracy. W gorszej sytuacji są osoby, które nie chcą być w domu, ale muszą, bo np mąż tak chce, albo nie mają pracy. Albo te które chcą być w domu, a kasy nie wystarcza i trzeba pracować.

Dokladnie, I’ve been there 😉

Jest jeszcze jedna opcja, nie wzięta pod uwagę…matka pracuje,bo MUSI. Ojciec dzieci jest niepracujacym pasozytom z którym absolutnie nic nie można zrobić, bo poza kościołem i dziecmi związani są kredytem na kolejne 30 lat….nie ma takiego sądu, który da rozwód od kredytu…”idealny” tatuś na zewnątrz, który pod blokiem na ławce zajmuje się dziećmi, godzinami grając w grę na telefonie…

Ja mam tak samo i ciągle się zastanawiam gdzie jest niby to morze czasu, które mam aż tyyyyle podobno!