Ja nie mam nic przeciwko odpoczywaniu, wyręczaniu, czy nawet układzie, że jedna osoba coś więcej robi w domu, a druga poza. Ale musi być partnerstwo.

Na pewno. Kobieta czuje, że MUSI. A facet ewentualnie może. Jak mu się zachce, jak jest dzień litości i święto od wielkiego dzwonu. I to jest ta różnica. Kobiety się zakochują, chcą stabilizacji, mają złych doradców i całe życie im się wydaje, że po prostu muszą. I tyle. Ot cały sekret. Nie mają siły się buntować, bo kiedy się rozejrzą na boki, okazuje się, że większość koleżanek, matka, babka i teściowa też MUSI. Ech.

Nie pomaga, tylko zwyczajnie wszystko to, co trzeba, robi. I tyle.

To jest straszne, że faceci wychodzą z domu takimi kalekami. Muszę chyba o tym napisać.

Dokładnie tak. Ja też widzę wielu ogarniętych, w partnerskich związkach. Dobre czasy przed nami.

Ja nie wiem jakie jest na to wszystko lekarstwo, ale mojemu mężowi przeszło, kiedy kilkakrotnie zostawiłam go solo z dziećmi. Wracałam, a on miał obłęd w oczach. Kiedy spytałam o obiad i czy pranie powieszone, zakumał. Obowiązki domowe nie są trudne. Każdy to potrafi. I większości się nie chce. Ludziom się wydaje, że jak siedzisz w domu, to masz tyyyle czasu, a przecież dzieci same się sobą nie zajmują i naprawdę bywają dni, że odkurzacz wyciągałam o 7.15 i chowałam o 21. Z małymi dziećmi w domu jest ciągle syf i nie wiadomo do czego ręce wkładać. Ja się nauczyłam robić w te dni minimum. Współczuję Ci, bo życie w rodzinie nie powinno być wyzwaniem. Mąż powinien pomagać. Może spróbuj jeszcze raz pogadać. Ustalić, że jeśli potrzebujesz pomocy to dlatego, że nie ogarniasz, a nie z zemsty czy lenistwa. Trzymam kciuki.

Dodam, że oczywiście mąż sam z siebie czasem bierze się za obowiązki domowe, ale gdy już po prostu nie ma wyjścia. Wkurza mnie to, że on to robi z pretensją o to ze musi to zrobić a nie jest już zrobione….
Teoretycznie widzi, że jestem zawalona obowiązkami i po postu brakuje mi rąk i sił i nie ma opcji aby dom lśnił..