Wydaje mi się, że intencje autorki były zupełnie inne niż krytyka rodziców, których dzieci robią cos wczesniej niz rówieśnicy. To była krytyka rodziców, którzy czekają na pochwały i gratulacje, bo ich dziecko zaczęło wczesnie czytać czy siadać na nocnik. Podążajmy za naszymi dziećmi, wspierajmy je, pomagajmy w rozwoju i szukajmy pomocy specjalistów, gdy coś nas niepokoi, ale, nie oczekujmy pochwał i podziwu ze strony innych rodziców, bo nasze dziecko „już”, a inne „jeszcze nie”.

Też mam takie odczucie – że jest to delikatna krytyka tych rodziców, których dzieci wcześnie czytają czy siadają na nocnik. Nocnika nie pamiętam, ale czytać nauczyłam się zanim miałam 5 lat i nie mam traumy z tego powodu – wręcz przeciwnie 😀

Przeczytałem tę notkę i sam nie wiem, czy się z nią zgadzać, czy nie. Mój syn jest młodszy od Twoich dzieci, ma dopiero 2 lata, dlatego odniosę się do tematu nocnika:

Córka znajomych, w wieku 12 miesięcy ma pieluchę zakładaną tylko na noc – z jednej strony – widzę, jak wiele wymaga to wysiłku i kombinacji, i mam wątpliwości, czy warto. Z drugiej strony – dziecku nie dzieje się krzywda, jego rodzice z pewnością znają je lepiej ode mnie i chcą dla niego jak najlepiej – kim więc jestem, aby ich pouczać?

Dlatego też, nade wszystko – apeluję do wszystkich: dopóki dziecku nie dzieje się krzywda – uszanujmy autonomię rodziców i pozwólmy im wychowywać swoje dzieci po swojemu. Nie wtrącajmy się.

Dagmaro, zwracam uwagę, że w tej notce właśnie to robisz: bo z jednej strony narzekasz, że ktoś Cię poucza, jak masz wychowywać swoje dzieci (i masz rację, to tylko i wyłącznie Wasza sprawa!), a z drugiej strony – w kolejnym akapicie – sama to robisz, i pouczasz innych…

Odnośnie czytania, to pamiętam, że nauczyłam się w wieku 5 lat, bo „Ela umie i ja też chcę” a poza tym mama nie miała czasu czytać mi wszystkich książek, to zmusiłam ją by mnie nauczyła 😛 Teraz Jestem uzależniona od czytania, pochłaniam ok. 200-300 książek rocznie 😀

Jeśli chodziło o inspirację to rozumiem 🙂

Hej, a ja chciałabym dodać, że to też poniekąd urok bloga, że „wiem, chodzę do logopedy, wyluzujcie” nie wystarcza, przecież skądś trzeba brać inspiracje do postów 😉

Mam 32 i też nie wymawiam 🙂 nowo poznanym ludziom zdarzało się zachwycać moją „francuską wymową” 😀 Ale mam nadzieję, że moje dziecko nauczy się od pozostałej części rodziny, bo ja mu motoru nie poudaję (no wiecie, to straszne „rrrrrrrrrrrrr” – ile razy musiałam się tłumaczyć innym dorosłym ludziom, że ja tego po prostu nie umiem zrobić….) Ale za to potrafię na wdechu wydawać z siebie żabi rechot 😛