Kamila. Łatwo zbaczać z dobrego kursu. Niestety, dzieci to zajęcie na lata. Czasami jest ciężko, zmęczenie, odpowiedzialność, presja. To wszystko powoduje, że na nic nie ma czasu i codziennie są wyrzuty, rośnie poczucie winy. W końcu nie wiemy nawet sami co jest nie tak, choć rzeczywistość nas uwiera. Ja niestety bardzo zboczyłam kiedyś z kursu. Dziś jest lepiej, ale nadal uważam, że mogę więcej. I codziennie robię małe kroki, a bywa, że się cofam, bo akurat jest gorszy dzień. Dziękuję Ci za miłe słowa. Wszystkim nam jest potrzebne wsparcie, poklepanie po plecach, a czasami kopniak. Pozdrawiam i życzę powodzenia!

Żałuję, że nie trafiłam na blogi wcześniej, w ogóle nie miałam o nich pojęcia, a znacznie ułatwiłyby mi życie. Dobrze, że teraz są.

Zosiu, wszystkim nam jest ciężko. Nerwy z dziećmi to normalne. Ja piszę tak, jak jest. Trzeba jednak starać się panować nad sobą, bo czasami wystarczy kilka chwil, nowe spojrzenie, oddech głębszy i jest lepiej.

Świetna książka! I masz rację – wiele osób powiela schematy swoich rodziców, choć ich nienawidzili i nie rozumieli, a jako dorośli są pogubieni. Ale lepiej robić „jakoś” niż postarać się o „jakość”. Macierzyństwo jest cholernie ciężkie, ale i nagroda najważniejsza.

Anioł nie mąż! Mnie też pomaga reset, wyjście z domu, zaraz tęsknię i wracam pełna nowej energii.

Bardzo proszę, też ciągle sobie to powtarzam, bywają gorsze dni, czasami całe tygodnie. Ale przecież to dzieci, nasze, ukochane. Nie robią tego specjalnie, choć czasem może nam się tak wydawać. Pozdrawiam.