Ja chcę trochę nad tym popracować. Mam wielkie plany, a jednak czasami tracę czas na bzdury.

Ta monotonia to na pewno jest coś, co mnie przeraża. Codziennie to samo i choćbym stawała na głowie, bywa, że dzieci są w złym humorze, czasu brak, a wymyślony przepis się nie udał. Życie, no. Dlatego uciekam do kina, na szybką przebieżkę, itp. Słucham siebie i staram się znaleźć we wszystkim równowagę. Choć czasami i to jest nieosiągalne… Pozdrawiam i byle do przodu w 2016!

To jest właśnie sedno problemu! Po co się stresować, skoro nikt tego nie docenia, nie widać efektu, a tylko sama jesteś coraz bardziej zmęczona? No po co? Odpuść i od razu będzie Ci odrobinę lepiej. Bo sama zauważysz różnicę!

Powoli zaczynam do tego dojrzewać, żeby odpuścić. Odpuszczam już większość prasowania, mycie podłogi na kolanach, wystarcza mi już mop, choć jest niedokładny (zwłaszcza po kątach – tam sprzątam dokładniej raz na jakiś czas zaledwie), przymykam oczy na łapki na szybach drzwi tarasowych (mam takie wielkie – i wiele łapek na nich odbitych), odwracam oczy widząc świeże zacieki na wyczyszczonym lustrze w łazience… Zgrabnie omijam zabawki rozrzucone (poustawiane wg. moich dzieci) po caaaałym domu, odpuszczam wiele, ale jednak do zrobienia mam nadal wiele…

Najtrudniej odpuścić mi gotowanie, bo chcę żeby moje dzieci jadły w miarę zdrowo i smacznie. Zwłaszcza, że większość posiłków w tygodniu serwuje stołówka szkolna i żłobkowa… Niezła, ale jednak nie cudowna. Tak więc w kuchni jednak spędzam sporo czasu. No może nie sporo, raczej sporo z tego czasu, który jestem w domu z dziećmi. Nie kupuję gotowców, zwłaszcza tych dobrej jakości (wiem, że takie są), bo są zwyczajnie zbyt drogie dla mnie. Ale pracuję nad tym. Obiad na 2 dni to normalka, pozostałe porcje lądują w zamrażalce, na szybkie odgrzanie. Cały czas uczę się odpuszczać więcej 🙂 Nie jest źle.

Pozdrowienia od kolejnej zmęczonej swoim zmęczeniem matki…

Mnie też to nie pomaga. Każdy człowiek jest inny, niektóre kobiety idealnie odnajdują się w roli matki polki, ba, nawet zostały do niej latami „przyuczone” i teraz wierzą, że jest to jedyne słuszne wyjście i powinność. Ale masz rację, że dyskusja, czy pokrzepiający artykuł, w którym ktoś przyznaje, że nie zawsze jest cacy, są bardzo wskazane i podnoszą na duchu.

Bardzo się cieszę, że myślimy podobnie! Ja też robię minimum i przymykam oko na wiele. Mam nadzieję, że mi tak zostanie!

Trochę jest, ale i można trochę wyluzować, żeby czuć go jednak odrobinę mniej. Wszystkiego się nie da i choćbyśmy chciały, wcale nie mamy super mocy.