Mnie też! Piateczka!

Dokładnie. Jeśli coś nam pasuje – nikomu nic do tego, ale jeśli nie, trzeba zmiany.

Jasne, że tak! Dziecko to nie robot. Bez przesady z tą konsekwencją. Chociaż mnie chodziło bardziej o konsekwencję w trakcie uczenia czegoś, czy wdrażania. Wtedy jest konieczna.

Dzięki za polecenia, przeczytam!

Moje dzieci i tak wchodzą mi momentami na głowę, jednak uważam, że to zawsze jest moja wina, bo coś źle zakomunikowałam, nie zwracam wystarczająco dużo uwagi, itp. Wiele osób, które nas otacza, też dziwi się, że dzieci nie płaczą, jak się przewrócą, wszystko jedzą i są w miarę samodzielna. A jak miałyśmy to inaczej zrobić? Nie dało się, może to i lepiej? Pozdrawiam!

A może jeszcze inaczej: „czego w danym momencie nie jestem w stanie tolerować?” – bo właśnie teraz taki jest stopień mojego zmęczenia, układ innych jakichokolwiek spraw, że teraz właśnie to przesuwa moją granicę za bardzo. A innym razem to kto wie, może będę bardziej wypoczęta, bardziej chętna i to samo coś nie będzie stanowiło dla mnie problemu. Wtedy odpadłby problem niekonsekwencji 🙂 Bo wiesz na przykład: codziennie nie masz zamiaru trzymać dziecka za rękę przy zasypianiu, ale jak będzie chore, coś go będzie bolało to sytuacja się zmieni i istnieje całkiem duże prawdopodobieństwo, że wtedy zaśnie przytulone, prawda? Konsekwencja jest przereklamowana moim zdaniem w przeciwieństwie do mówienie „nie” dziecku w zgodzie z samym sobą.

Zgadzam się w zupełności. Wszystko jest kwestią naszych oczekiwań i granic, jakie same sobie stawiamy. Każda rodzina jest inna, to co pasuje niektórym mamom, dla innych jest nie do pomyślenia – i tu absolutnie nie powinny się wkradać oceny i patrzenie przez pryzmat swojej sytuacji. Ale jest też tak, że gdy coś nam ewidnentnie nie pasuje, że z jakimiś swoimi pierwotnymi założeniami czujemy się źle – to jest sygnał, żeby je sobie jeszcze raz dokładnie przemyśleć.