Dwie rzeczy, o których pisałaś są bardzo błędnie zakorzenione w naszej mentalności: że katolicyzm jest poważny i „cały na czarno” oraz, że Wszystkich Świętych to czas umartwiania. Niestety Kościół powszechnie buduje w nas takie przekonania, ale jeśli sięgnie się głębiej to można odkryć zadziwiającą prawdę. Religia chrześcijańska to religia radości – serio! W jej rzeczywistym znaczeniu wcale nie chodzi o krucjaty na innowiercach, na zmuszaniu, na heroizowaniu na siłę. Mogłabym o tym bardzo dużo mówić, więc to nie na teraz 😉 Po drugie Uroczystość Wszystkich Świętych to bardzo wesoły dzień w naszej wierze. Chodzi w nim o to, żeby cieszyć się z Nieba, które jest dla wszystkich – i dla kanonizowanych i dla tych zwykłych szarych ludzi, o których już czasami nikt nie pamięta, ale oni też są święci. Chodzi o to, żeby pamiętać, że nie tylko klepanie różańców, ubieranie worów żałobnych i umartwianie się jest ścieżką do Nieba, ale także – albo przede wszystkim entuzjazm, charyzma, zaradność. A co do żałoby, nostalgii i melancholii to też są nam potrzebne i od tego jest Dzień Zaduszny. To właśnie jest dzień na to, aby na chwilę zatrzymac się, pomyśleć nad przemijalnością, może trochę poukładać swoje życie, powspominać tych którzy odeszli. Szkoda, wielka szkoda, że w tej naszej Polsce tak się utarło, że to wszystko jest takie smętne, listopadowe, szare. I wiesz co? Też chciałabym, żeby mój pogrzeb nie był zbiorowym aktem żałoby. Pozdrawiam 🙂