Seso, myślę, że rozumiem, o co Ci chodzi z tymi granicami, ale chyba inną rzeczą jest zrozumienie, dlaczego znudzone dziecko kopie w krzesło, a inną siedzenie na tym przysłowiowym kopanym krześle przez pół godziny i zastanawianie się, kiedy rodzic zwróci młodzieży uwagę, że może niekoniecznie to jest fajne…

Generalnie wszystkim nam przydałoby się więcej luzu i uśmiechu (Seso, to nie jest w kontekście Twojego komentarza, tylko tego, co napisała Dagmara). Pamiętam, jak lecieliśmy samolotem z naszą córką, przed nami siedział pan, który alergicznie reagował na jakiekolwiek ruchy i odgłosy naszej małej. Skupiliśmy więc całą uwagę na tym, żeby młoda nie kopała (nawet przypadkiem) jego fotela, nie łapała za jego zagłówek, nie babuliła za głośno itp., ale pan był tak przewrażliwiony, że nawet kiedy ona nic nie robiła (dosłownie – nic), on się odwracał , sapał niezadowolony i łypał na nas groźnym wzrokiem. I wiesz co? Zamiast się wkurzać, doszliśmy do wniosku, że cóż… może miał zły dzień, nie lubił dzieci albo miał jakieś zaburzenia, o których nam nic nie było wiadomo (tak to trochę wyglądało). A zmierzam do tego, od czego zaczęłam tę część komentarza – powinniśmy zacząć patrzeć na siebie z większym zrozumieniem. Na tych małych i na tych dużych. Wtedy grzeczne zwracanie komukolwiek uwagi też przyjdzie nam łatwiej i może będzie lepiej odbierane.

No wlasnie kwestia tego skandalicznego zachowania tez moze byc roznie zrozumiana. Zasady wspolzycia spolecznego to klauzula generalna. Ja jestem w stanie zrozumiec male dziecko ktore znudzone kopie w krzeslo, stad ten problem z tym okresleniem komus granic- kazdy ma inna. Ludzie doroslai juz intuicyjnie je czuja ale dzieci raczej nie. Inna sprawa ze wszyscy sie rwa do upominania dzieci ale jak dorosly stosuje wzgledem dziecka przemoc czy sam przekracza granice to milczymy. A to w koncu on predzej powinien zrozumiec.

Bloger w poczuciu misji to ja? ? No cóż, uważam, że nawet zmęczony człowiek ma nie pluć na innych, nie kopać ich krzesełek i nie zachowywać się skandalicznie. Można jednak powiedzieć coś bardziej konstruktywnego niż bełkot. Można poprosić dziecko – proszę bądź ciszej/nie kop/cokolwiek robi, bo mnie to przeszkadza. Dziękuję. I o tym był tekst, a nie o wychowywaniu dzieci przez obcych ludzi.