Dzieciom nie musisz mówic wprost, ale masz rację, w jednym. Ta rozmowa nie prowadzi do niczego. A Ty nie potrafisz odpowiadac inaczej niż szukajac zaczepki personalnej. Było minęło.

To nie są stereotypy i chyba nie sądzisz, że ja z czterolatkami odbywam rozmowy na temat tego, które przedszkole jest lepsze i że są bardziej super, bo chodzą do państwowego. Odetnę się w swoim stylu na zakończenie tej czczej rozmowy – jesteś czepialska, czy chcesz czy nie, to prawdopodobnie przejdzie dalej na dzieci. Nie ma co wyciągać dalekosiężnych, krzywdzących wniosków odnośnie sposobów mojego wychowywania dzieci po z przymrużeniem oka napisanym wpisie, serio. Pozdrawiam.

Ok, słowa wszystkie nie ma, przeczytałam raz jeszcze. W poprzednim komentarzu jest: tak jest wszędzie, oparte na 2 własnych doświadczeniach i kilku opowieściach przyjaciół. Tak czy siak to uogólnienie patrzac na ilosć przedszkoli w Krakowie. A te stereotypy, czy chcesz czy nie, prawdowodobnie przejda dalej na dzieci. Zreszta mniejsza z tym, piszesz fajnie, a ja nie chcę sie czepiać na siłe. Słowo pisane ma taki skutek uboczny, że łatwo o nadinterpretację. Pozdrawiam i postaram się być cicho przy dalszym czytaniu 😉

Nigdzie w tekście nie ma słowa „WSZYSTKIE”, stąd moje zdziwienie…Opinia opinią, przyjmuję, ale zarzucanie mi, że swoje dzieci chcę w taki czy inny sposób wychować jako daleko idący wniosek po tym wpisie, jest lekką przesadą.

Hmm, mój komentarz uszczypliwy, a Twój dość agresywny. I chyba nie do końca przez Ciebie zrozumiany. Jedyne co zarzuciłam to szufladkowanie WSZYSTKICH prywatnych przedszkoli do jednego wora na podstawie kilku własnych doświadczeń. To Twoje własne słowa, więc nie rozumiem skąd to oburzenie. I ja też jestem z Krakowa, mam tu znajomych i znam ich opinie w tym temacie. Nie jest tak jak piszesz, a przynajmniej nie we wszystkich przypadkach. A wyrażając opinię należy być przygotowanym na odmienne zdanie czytelników, zwłaszcza gdy dotyczą one takich kwestii jak powyższa. A blog masz fajny, teksty bardzo mi się podobają. Jedyne jak dotąd zastrzrżenie to to niepotrzebne uogólninienie. Pozdrawiam.

Pomimo tego, że komentarz jest trochę uszczypliwy, odpowiadam – ten blog to moja opinia. Ta w poście to wynik obserwacji dwóch prywatnych przedszkoli, do których chodziły moje dzieci. Niestety tak jest wszędzie z tego, co widzę. Prywatne przedszkola, których być albo nie być zależy od rodziców, są dużo mniej restrykcyjne i bardziej pobłażliwe w stosunku do dzieci. A rodziców traktują, zresztą zgodnie z faktem, jak rozdających karty. Mówią często to, co rodzic chce usłyszeć, z obawy, aby się nie rozmyślił i nie zabrał dziecka, a co za tym idzie, swoich pieniędzy, do mniej wymagającej placówki. Przykład, który podałam w poście to nie „fikcja literacka” – taki opis przyniósł z przedszkola trzylatek, synek mojej przyjaciółki. Może moje doświadczenie jest niestandardowe, bo pochodzi z Krakowa, w którym przedszkole jest na każdym rogu i panuje tutaj ogromna konkurencja. Twoje doświadczenia, jak i opinia, mogą być zupełnie inne. Nikt nigdzie nie twierdzi, że lepsze czy gorsze, a już na pewno nie ma na moim blogu takiej klasyfikacji dzieci. To, do jakiego ktoś chodził przedszkola, ma się nijak to tego, jakim jest dzieckiem, a potem człowiekiem.

Każdy pogląd dobry. Problem rodziców to nie tylko komputer, mało czasu, telewizja. Problem to też brak autorytetów i zmierzch wielu wartości, komercjalizacja życia. Dzięki za kom, pozdr x

ja to się chyba z tym nie zgadzam. zawsze byli nauczyciele z powołania i ci beznadziejni, i lekarze i księża i ludzie.. tacy już są, tacy i tacy. a nauczyciele teraz naprawdę mają problem z dzieciakami wychowywanymi przez komputery i szła bym raczej w tą stronę, że rodzice mają coraz mniej czasu dla dzieci stąd dzieciaki niczym się nie przejmują, mają sobie za nic nauczycieli.

Kacha! Zapomniałaś o kromce z cukrem albo z maggi 🙂 Ach to były piękne czasy!