Komentarze do: I tylko mi Ciebie brak.

Autor: Basia K

Basia K — Wed, 30 Aug 2017 20:27:00 +0000

Przerażająco prawdziwy tekst.

Autor: Nina Nayeem

Nina Nayeem — Thu, 24 Aug 2017 22:13:00 +0000

Poryczałam się…
Od 12 lat mieszkam w UK, tutaj jest mój dom i w Polsce sie juz raczej nie widze…
Moja córka na Mistrzostwach Świata dopingowała Polske, UK i Indie. Mowi świetnie po polsku, ale wiersza „Kto Ty jesteś?” nie zna. Ostatnio w jakiejs rozmowie zapytałam ja o cos „u nas”. Ja myślałam o Polsce, a Ona odpowiedziała mi o UK.
Coraz cześciej nie jestem w temacie… Współczesne gwiazdy polskiej TV sa mi juz praktycznie całkowicie obce, angielskich nadal nie znam.
Nie chce mi sie juz biegać do polskiego sklepu. W tym roku na Wielkanoc nie było żurku, ba – nawet Świeconki nie było bo pracowałam w sobote. Pierwszy raz nie było.
Widziałam różne morza świata, ale zgadzam się że nasz Bałtyk jest wyjatkowy!
Tesknie za zapachem lasu po deszczu, kwiatami bzu, konwaliami, piwoniami. Tesknie za grzybobraniem. Ale kocham też Anglie za możliwości jakie mi dała, jakie daje mojej corce, za doświadczenia ktore tu zdobyłam, za ludzi których tu poznałam, za setki drzwi ktore stoja tutaj przed nami otworem.
W Polsce jestem kilka razy w roku. Najbardziej brakuje mi spontanicznej kawy z rodzicami i dziadkami. Spotkań ze „starymi” przyjaciółmi i rozmów o dawnych czasach.
Najbardziej sie boje, że kiedyś moge nie zdażyć być na czas…

No i znowu rycze…

Pozdrawiam z Londynu, pozwalam sobie udostepnić Twoj tekst.

Autor: Nina Nayeem

Nina Nayeem — Thu, 24 Aug 2017 22:08:00 +0000

Poryczałam się…
Od 12 lat mieszkam w UK, tutaj jest mój dom i w Polsce sie juz raczej nie widze…
Moja córka na Mistrzostwach Świata dopingowała Polske, UK i Indie. Mowi świetnie po polsku, ale wiersza „Kto Ty jesteś?” nie zna. Ostatnio w jakiejs rozmowie zapytałam ja o cos „u nas”. Ja myślałam o Polsce, a Ona odpowiedziała mi o UK.
Co raz cześciej nie jestem w temacie… Współczesne gwiazdy polskiej TV sa mi juz praktycznie całkowicie obce, angielskich nadal nie znam. Nie wszystkie dowcipy nadal rozumie.
Nie chce mi sie juz biegać do polskiego sklepu. W tym roku na Wielkanoc nie było żurku, ba – nawet Świeconki nie było bo pracowałam w sobote. Pierwszy raz nie było.
Widziałam różne morza świata, ale zgadzam się że nasz Bałtyk jest wyjatkowy!
Tesknie za zapachem lasu po deszczu, kwiatami bzu, konwalimi, piwoniami. Tesknie za grzybobraniem. Ale kocham też Anglie za możliwości jakie mi dała, jakie daje mojej corce, za doświadczenia ktore tu zdobyłam, za ludzi których tu poznałam, za setki drzwi ktore stoja tutaj przed nami otworem.
W Polsce jestem kilka razy w roku. Najbardziej brakuje mi spontanicznej kawy z rodzicami i dziadkami. Spotkań ze „starymi” przyjaciółmi i rozmów o dawnych czasach.
Najbardziej sie boje, że kiedyś moge nie zdażyć być na czas…

No i znowu rycze…

Pozdrawiam z Londynu, pozwalam sobie udostepnić Twoj tekst.

Autor: Iwona Knodel

Iwona Knodel — Mon, 14 Aug 2017 13:15:00 +0000

trafilas w samo sedno – kazdy emigrant niestety tak ma – i nie chce Cie martwic ale nasze dzieci (moj ma 9) nie zawsze na pytanie „kto Ty jestes” – „Polak maly”, mimo ze cghodzi do polskiej szkoly zastanawia sie czy on rzeczywiscie jest polakiem…… 🙁

Autor: Eliasaf Deuel

Eliasaf Deuel — Sat, 12 Aug 2017 18:32:00 +0000

Hmmm… Myślę, że dobrze bym się tam czuł. Chociaż bardziej pociągająca mnie Nowa Zelandia. Dziękuję wszystkim komentujacym. Wybieramy się do Sydney, na 6 miesięcy, kto wie co potem. Lubię wiedzieć co może się wydarzyć/pojawić. Wasze komentarze przygotowują grunt pod potencjalne doświadczenia. Jeśli coś takiego przyjdzie, to nie będę zaskoczony. Przyjdzie, pójdzie jak wiele rzeczy/przeżyć przedtem.

Autor: Iza Rabehanta / Moja Alzacja

Iza Rabehanta / Moja Alzacja — Sat, 12 Aug 2017 15:54:00 +0000

Eh, czyli po prostu Polki emigrantki tak mają 🙂 Mam bardzo podobne odczucia. Z drugiej strony, jakby trochę mniej, i mniej intensywnie, ale mieszkam we Francji, a nie na drugim końcu świata. Mniejsza odległość od PL i – choćby teoretyczna – możliwość, że samolot, 1,5h i jestem w Warszawie – trochę pomagają na taką melancholię. Z drugiej strony, staram się nie dopuszczać za często takich uczuć do siebie. To taka higiena emocjonalna. Bo łatwo (mi łatwo) polecieć w dół i przestać się cieszyć swoją codziennością. A przecież nikt mi nie kazał się wyprowadzać, sama zdecydowałam (i to chętnie 😉 – i też za mężem 😉 ) więc staram się brać na klatę odpowiedzialność za swoje wybory. Strasznie długo można by pisać w ogóle. Taki temat. Dagmara, pozdrawiam Cię bardzo gorąco, kibicuję mocno w zmaganiach rodzicielsko-życiowych i czytam regularnie 🙂 Salut z Alzacji, Iza

Autor: Prymulka 27

Prymulka 27 — Fri, 11 Aug 2017 16:38:00 +0000

Doskonale rozumiem co przeżywasz. Mimo 7 lat na obczyźnie wciąż czuje się tutaj w pewien sposób obca, mimo męża, pracy i kilku znajomych tęsknota za ojczyzną jest ogromna a zwłaszcza za rodziną wszystkie ważne momenty w życiu naszych bliskich nas omijają. Tak jak piszesz są lepsze i gorsze dni ale ja chyba nigdy nie przyzwyczaje się do życia tutaj jest tak inne od wspomnień zakodowanych w mojej głowie. Lecz mam nadzieję że z wiekiem będzie lepiej. Pozdrawiam serdecznie z Korsyki i buziaki dla ciebie i rodzinki :-*

Autor: litermatka

litermatka — Thu, 10 Aug 2017 15:39:00 +0000

Tego się nie da wytłumaczyć, Dagmara, ale idzie Ci to tłumaczenie świetnie! Tak właśnie jest, wciąż w rozkroku. I kiedy mówisz komuś, że jest super, to naprawdę czujesz, że jest, ale kiedy mówisz, że to wszystko to beznadzieja jakaś, to… też mówisz prawdę. Rozdwojenie jaźni w pełnej krasie. Tylko w nielicznych chwilach, tych naprawdę rzadkich, myślisz, że domów masz wiele i całkowicie akceptujesz ten międzykulturowy szpagat… 😉

Autor: Marta Strzelecka-Borowczyk

Marta Strzelecka-Borowczyk — Thu, 10 Aug 2017 13:39:00 +0000

Kochana, doskonale Cie rozumiem…jestem w Niemczech juz 6 lat, a ciągle czuję, że tego „czegoś” brakuje….tego czegoś co jest związane z mieszkaniem u siebie – spontanicznej kawki z rodzona siostrą, plotek z mamą, śmiechow chichow przy.swiatecznym stole, życzeń z opłatkiem na Boże Narodzenie, takich prawdziwych a nie na fb….;-) Ale to nasz wybór i tak jak piszesz trzeba skupiać sie na plusach 🙂 taki nasz los Emigrantek 🙂 Sciskam i pozdrawiam serdecznie :-*

Autor: e-milka

e-milka — Thu, 10 Aug 2017 13:09:00 +0000

17 lat… Dzieci juz tu urodzone, rodzinka tricolor. A w sobote rzeczywiscie zajecia z jezyka taty. Ksiazki dla dzieci w trzech jezykach, niektore podwojnie. Z Polski chce TS, chleb i ogorki. Przyjaciolka kupuje ksiazki i filmy, o ktorych sie mowi. Z blogow, gazet wylapuje neologizmy. Celebrytow znam slabo, nie ogladam seriali. A przeciez to tylko za miedza. Moglabym w kazdej chwili… Ale praca, szkola i kac emocjonalny po kazdym pobycie zwany nostalgia.