no ja niestety muszę się podpisać pod tym artykułem 😀 w zasadzie każda z tych sytuacji. jak z życia wzięta 😀

Oczywiście, ja się z tym zgadzam. To wszystko, o czym napisałam, można przeżyć, jeśli ma się głowę na karku. Małe polskie firmy, gdzie szef uważa się za Boga, zatrudnia połowę swojej rodziny, czy awansuje nową „znajomą”, spóźnia się z wypłatą, a do pracowników zwraca się z kurwa zamiast przecinka, są dla mnie porażką. A już takie, w których jak tu Kasia napisała w komentarzu „prawo pracy się nie przyjęło”, są wręcz uwłaczające. Z dwojga złego wolę korpo.

Mam za sobą pracę w różnych miejscach – w małych polskich firmach, w małej zagranicznej firmie i w dużych korporacjach. Pracowałam też jako kelnerka i obsługiwałam klientów w sklepie odzieżowym w UK (koszmar). Teraz wiem, że w życiu nie zamieniłabym mojej aktualnej pracy w back office w korpo na żadną inną, w Polsce czy zagranicą. Zwłaszcza tym małym polskim firmom, gdzie obowiązują różne „staropolskie” metody zarządzania dziękuję, nigdy więcej.

Niektóre z tych obserwacji pochodzą ze znanej nam obu fabryki. Tak, zgadzam się, lepsze korpo niż na przykład Poczta Polska. P.S. „Prawo pracy się nie przyjęło” – umarłam 🙂

Pensja ciekawa nie powiem…:)

Tak, niestety taka prawda. Nie wszystkich oszczędności dotykają.

Ten tekst to zbiór absurdów, są też na pewno pozytywy. 3500 zł brutto na start, prywatna opieka medyczna i pakiet multisport na pewno do nich należą. Na jak długo? To już indywidualna kwestia.