Komentarze do: Moje dziecko nie musi być grzeczne.

Autor: Paulina Joanna

Paulina Joanna — Wed, 21 Feb 2018 16:55:00 +0000

Bardzo ładnie napisane.gorzej kiedy zacznie się szkoła i nieładne odzywki do Pani która czegoś wymaga , podważanie autorytetu nauczyciela, dyskusje z nim.I usłyszysz”to przecież takie inteligentne dziecko ,takie mądre,przewyższa poziomem wiedzy wszystkich w klasie….jednak szkoda aby przez swoje zachowanie wszystko zmarnowało…..” i co zrobisz?….

Autor: Andżelika

Andżelika — Thu, 11 May 2017 16:26:00 +0000

Zgodzę się z większą częścią tekstu. Jednak kwestia tego, że jak dziecku będziemy pozwalać na wyrażenie swojego zdania jak pozwolimy mu na nie . Pomoże mu w przyszłości nie być popychadłem niestety to nie jest takie proste. Mam dwie córki młodsza dosłownie jakbym w Pani opisie czytała o swojej. A starsza totalne przeciwieństwo spokojna, cicha mam problem z obroną swojego zdania mało konfliktowa. I mimo, że nie wychowujemy aby siedziały cicho często zachęcam aby walczyły o swoje zdanie nie pozwalały wejść sobie na głowę. Młodsza nie ma z tym problemu jednak starsza niestety ma. Dlatego pewne rzeczy są cechą charakteru i są dzieci po prostu z natury bardziej wycofane i wcale nie wynika, że rodzić bez przerwy strofował dziecko. Wiem, że przy starszej muszę włożyć dużo pracy jednak czasami mam wrażenie, że z osobowością nie wygram. To typ mega wrażliwy. Czasami to już nie wiem co mam robić, żeby bardziej umiała postawić się.

Autor: Agata

Agata — Sun, 04 Sep 2016 11:08:00 +0000

Od dziś to moje motto! Mam baardzo podobne dziecko.

Autor: Polka na Islandii

Polka na Islandii — Tue, 30 Aug 2016 18:58:00 +0000

Świetny tekst!!! Moje dziecko też nie musi i nie jest „grzeczne” i czyste. Mój syn jest rezolutny, ciekawy świata i ludzi. Krzyczy z radości gdy widzi coś co zachwyca i wyraża niezadowolenie gdy ktoś bez uprzedzenia kończy jego zabawę. Rozmowa i tłumaczenie to podstawa naszej komunikacji. Odwiedziny u znajomych których w domu jest cicho i czysto to było nie lada wyzwanie. Dzieci są cicho, nie babrają się podczas jedzenia i nie roznoszą zabawek po domu. (Gdy się jednak zajrzy do tego „idealnego”, czystego domu, okazuje się, że zabawki leżą zakurzone, a ulubioną rozrywką 3 latka jest oglądanie MiniMini… całymi dniami.)

Autor: Margerytka

Margerytka — Sat, 27 Aug 2016 08:32:00 +0000

Pięknie to ujęłaś… Wiesz, strasznie lubię Cię czytać :*

Autor: Asia

Asia — Fri, 26 Aug 2016 19:57:00 +0000

Jedno dziecko jest za ciche, nieśmiałe i do wszystkiego trzeba go motywować, inne za głośne, za szybkie wszędzie się wkręci – dokładnie tak jak dorośli. Tylko w innym wymiarze bo na innym etapie życia. Jeden tata bardzo żywego 3 latka w poczekalni u lekarza powiedział, w kontekście dzieci, słowa które będą ze mną na zawsze: „trzeba brać jak idzie, nigdy nie wiesz co Ci się trafi”. Zabawne ale jakie życiowe. Zaakceptujmy nasze dzieci takie jakimi są. Ja też momentami patrzę na synka i w głowie mi się kołacze że mógłby bardziej to albo mniej tamto…a potem mówię nie, biorę go takiego jaki jest, już bardziej mój nie może być. Dobrze mi się trafiło. I po cichu liczę na to że za 20 lat powie że i jemu trafiła się fajna mama, która do bólu kocha jego każdą cząstkę i nie próbowała go „naprawiać” by dostosować do wymogów pana z tramwaju, małżeństwa z restauracji czy pani z samolotu.
P.S a może oni tak patrzyli bo Ci zazdrościli takiej super żywiołowej dziewczyny, mając samym w domu nieśmiałe jagniątka?? 😉

Autor: Jo

Jo — Fri, 26 Aug 2016 15:13:00 +0000

Pięknie to napisałaś. Koniecznie do wydrukowania dla każdej mamy która ma podobna przygodę z macierzynstwem aby w tych trudnych momentach kiedy cierpliwość jest na skraju wytrzymalosci, przypominac sobie ze to dziecko nie robi Ci na złość ono tak ma!

Autor: litermatka

litermatka — Fri, 26 Aug 2016 12:58:00 +0000

Mom zdaniem to jeden z Twoich najbardziej poruszajacych postow. Ilez w tym prawdy, ze ludzie chcieliby ogladac dzieci milczace, siedzace w jednym miejscu, ulozone, w czystych ubraniach i z buzia w ciup! Jedna z bliskich mi osob ma szescioletniego syna z nadpobudliwoscia, do tego maly zostal adoptowany dopiero 2 lata temu, mial bardzo burzliwe dziecinstwo. Wydawac by sie moglo, ze majac te wiedze, nauczyciele powinni rozumiec, dlaczego dziecko ma problemy z przestrzeganiem zasad i tzw. norm szkolnych, a tymczasem to szkola wlasnie jest glownym zrodlem ich trosk, bo wciaz tylko upomnienia i pretensje. A my, kiedy spotykamy sie z mlodym, z radoscia patrzymy, jak ten „problematyczny” chlopiec opiekuje sie nasza poltoraroczna corka(!), jak razem podziwiaja swiat i gadaja ze soba, kazde w swoim wlasnym jezyku.

Autor: Karolina

Karolina — Fri, 26 Aug 2016 09:59:00 +0000

Też mam takie dziecko. Chodzi już do szkoły – jest ciężko. Zazdroszczę tego luzu. Choć refleksje i założenia mam te same, nie potrafię ich jeszcze wcielić w czyn. Wydrukuję sobie ten artykuł i będę powtarzać niektóre ustępy – może pomoże…

Autor: Patryk Luftner

Patryk Luftner — Fri, 26 Aug 2016 09:57:00 +0000

Ja w tym widzę klon mojej 4 latki kocha swiat zwierzątka wszystkie musi dotknąć co mnie zawsze przeraza ale pozwalam . Wszystko widzi pozytywnie śpiewa tańczy rozmawia z każdym spotkanym człowiekiem już w żłobku było widać ze jest odważna i niczego się nie boi. Artykuł daje dużo do myślenia szczególnie nam dorosłym ze nie potrafimy się cieszyć każdym dniem i sytuacją przez to jesteśmy tacy zmierzli i niemli dla innych takie dziecko w domu otwiera oczy rodziców. Ja codziennie widzę coraz więcej a jestem tatą wiec sami widzicie to działa. Super temat pozdrawiam