ooo a która dzielnia? 😉

Jasne, że tak, a wszystkie argumenty przemawiające na tak wracają do punktu wyjścia – bo ja tak chcę, bo mnie się tak podoba. Z dzieckiem to nie ma nic wspólnego. Dla choćby bezpieczeństwa, mówię nie.

Sama przebiłam uszy mając lat 13 – po pół roku wylądowałam w szpitalu. Bałam się zgubić kolczyki, więc nieustannie dociskałam ich zatyczki („motylki” czy jak to się fachowo nazywa) – efektem było to, że wrosły mi w uszy. Do dziś pamiętam, jak leżałam na chirurgii i wyciągali mi to dziadostwo… Ale – tak jak wspomniałaś – byłam świadoma swojej decyzji i bardzo się cieszę, że rodzice nigdy nie podjęli jej za mnie.

W wakacje widziałam kilkutygodniową dziewczynkę z kołami w uszkach. Nie przebitki, nie coś maleńkiego – dyndające koła. Trzeba naprawdę nie mieć wyobraźni, aby zrobić coś takiego. Pewnie długo nie ponosiła, bo trudno jest mi sobie wyobrazić, że ich nie wyrwała albo gdzieś nie zahaczyła. Przecież to maleństwo spędzające niemal całą dobę w pozycji leżącej. Ale z pewnością mamusia była zadowolona, że taką sobie piękną księżniczkę wystroiła. Swoją drogą, mam wrażenie, że jakkolwiek wszystkie dzieci są ładne, tak kolczyki wielu z nich tę urodę odbierają. Bardziej szpecą niż zdobią, ot co.

Niestety często to przebijanie jest dlatego, że taka moda, albo dlatego, że tak chce teściowa. Tak dla świadomych rodziców!

Nie wspomniałam, że Ty tak napisałaś – opisałaś bardzo obszernie swoje zdanie nikogo nie obrażając i masz do tego prawo. Jednak jest wiele miejsc, gdzie na forach matki piszą, ze jak ktoś przebił uszy swojemu dziecku w wieku niemowlęcym, to jest beznadziejnym rodzicem (bywają i gorsze epitety). Znam tez przypadki kiedy dzieci maja pretensje do rodziców o fakt, ze nie chcą przebijać im uszu – ale nie każdą fanaberię dziecka należny spełniać. Jak się zdecyduje dziecku przekłuć uszy lub nie trzeba później ponosić pewne konsekwencje, pozytywne czy negatywne – ale najważniejsze oby świadomie i być przekonanym co do swojej decyzji.

Ja jestem z Jaworzna, więc do tych praktyk i gwary mam jakieś 30 km, ale wiem i znam tą tradycję w tych rejonach. A co do tęsknoty – wszędzie dobrze, gdzie nas nie ma. To, co dzieje się w Polsce to czarna komedia. Lub dramat. Nie mogę się zdecydować.

Bo po co pośpiech?