Trzymam za Ciebie kciuki!

Niestety, często się to spotyka. Takie właśnie niedopowiedziane ale jednak powątpiewanie, że chyba jednak trochę zwariowałaś, że chcesz w tym domu siedzieć i co Ty tam robisz, a w ogóle to kiedy to się skończy. Szaleństwo.

Jasne, nie pozbędziemy się ich. Dobrze jednak mówić głośno o tym, że każda droga to trudny wybór i ma plusy i minusy.

Nie tak szybko ta kariera, pewnie wkrótce o drugim dziecku pomyślimy 😉
Dokładnie tak to wygląda. Nadgodziny, „pracowe” weekendy i dziwne spojrzenia innych, dlaczego ja w tym nie uczestniczę. Czlowiek robi co może, angażuje babcie, które ponad 100 km dojeżdżają, żeby zostać z wnukiem podczas choroby (jedna babcia nie pracuje, druga bierze urlop), ale czasami nie da się, jak dziecko ma gorączkę albo chociażby z litości nad babciami, które zawsze powiedzą, że bardzo chętnie przyjadą, ale wiadomo – ile można? A jeszcze te choroby nas nie oszczędzały… Sprężasz się w pracy, robisz w tempie dwa razy szybszym niż inni, ale i tak końcowy wynik jest taki, że to ja jestem ta „mamuśka” bez ambicji i zaangażowania.
Ale wiesz co Dagmara, zmotywowałaś mnie do pomyślenia nad swoją karierą, życiem 😉 Korpo to chyba nie praca dla matek – jasne socjal, niezła wypłata (o której można pomarzyć w małych firmach), ale ile można żyć w takim wyścigu szczurów? Niech się poświęcają inni, bezdzietni (przepraszam z góry za generalizowanie, ale w moim zespole niestety tak to wygląda, że matka to gorszy sort ;)). Będę myśleć i na pewno wymyślę swoją ścieżkę kariery 🙂
Dzięki! 🙂

Blog widziałam, bardzo fajny! Mam nadzieję, że i moje marzenia dojrzeją dzięki latom spędzonym w domu. Pozdrawiam!