Moja mama jest pielęgniarką. Jak ja byłam chora w dzieciństwie miałam opiekę luksusową. Czułam się jak pączek w maśle. Mama kupowała zawsze kilkanaście gazetek, można było oglądać tv, było wszystko co się chciało. Wspominam to bardzo dobrze. Tą opiekuńczość mamy, ciepło, troskę. Wstawanie do jęków i stęków gorączkowych.
Postanowiłam zmienić swoje nastawienie. Przyjęłam że choroby to po prostu fakt. Nie da się ich w 100% uniknąć. Zatem muszę się na to przygotować, skoro i tak wiadomo że będą.
Mnie najbardziej męczyły wizje tego co to będzie. Mąż podchodzi do tego tu i teraz. Wymiotuje – sprzątamy. A potem czyta książkę jak gdyby nigdy nic. Trzeba wstać w nocy, przebrać dziecko – wstaje, przebiera i idzie spać. A ja ciągle rozmyślałam, analizowałam itp. Zrobiłam więc sama sobie test. Ostatni atak rotawirusa postanowiłam podejść do chorób wg mojej ulubionej zasady – być tu i teraz. Nie planowałam, że prześpię noc, więc nie wkurzyło mnie, że jej nie przespałam. Ucieszyłam się, że tylko z 2 pobudkami. Maluch wymiotował 10 razy, ale 8 z tych razów udało się złapać do miski. Wooow! Poczułam się jakbym zdobyła medal na olimpiadzie. Nie chciał pić. Zamiast snuć wizję, że zaraz wyląduję w szpitalu, po prostu co chwilę co innego do picia. Raz ja, raz mąż. Jak nie chciał, to na śpiocha. I tak po kilkadziesiąt razy. W końcu coś tam wypił. OK. Mamy sukces! Środkowa miała jeden incydent, więc w ogóle luzik. Przygotowałam ubranie i pościel na zmianę na noc. Nie przydało się. OK. Kolejny dzień starszak się gorzej czul, ale jakoś przeszło łaskawie.
Pomyślałam, ze w sumie dobrze, że teraz nas złapało, bo za 2 tygodnie urodziny syna, więc gdyby tydzień później to trzeba byłoby odwołać. A tak to luzik. Kupiłam gazetki, pierdółki, dozwolona TV, gry itp. I co? Już kolejnego dnia wiedziałam, że wygrałam bitwę. Nie z chorobą. Z samą sobą. 🙂 Nadal nie cierpię rotawirusa, ale już wiem, że dam radę bez napinki i frustracji.