No jasne, zresztą dziadkowie są sami sobie winni, bo przecież mówią dzieciom – nie martw się, my pomożemy. Wy idźcie się bawić, my zostaniemy! I potem są takie konsekwencje, że TRZEBA, a jak się tego nie robi to się jest złym i niedobrym.

Ekonomiczny tylko pod jednym względem. Jednak w większości przypadków zawsze są niesnaski, kłopoty z egzekwowaniem tego samego punktu widzenia, a w końcu żale i kłótnie. A dziadkowie mogliby przecież trochę odpocząć i wnukami zajmować się z przyjemnością, od czasu do czasu.

Zgadzam się z Tobą- moje dzieci to moje obowiązki. Jak patrzę na młodsze roczniki to mam wrażenie, że rośnie bardzo roszczeniowe pokolenie. I nasuwa mi się myśl, że jednak ktoś to pokolenie wychował. Kiedyś ci ludzie byli dziećmi i ktoś im do głowy takie zasady wbił. Śmiem twierdzić, że byli to ich rodzice, a dzisiaj dziadkowie ich dzieci. Jak ktoś przez całe życie robił wszystko za swoje dzieci, a potem wypuszcza takie sieroty w dorosłe życie to niech się nie dziwi, że taka sierotka nic nie potrafi zrobić, a ciągle wymaga, wymaga, wymaga… Tylko nie odbierz tego jako obronę takich ludzi bo tak nie jest. Chodzi tylko o takie „rozpracowanie” problemu 😉
Dokładnie- rodzic to rodzic, a nie kumpel z podwórka.

To jest zupełnie inna kwestia. Ja we wpisie miałam raczej na myśli to, że wiele młodych rodziców WYMAGA od dziadków pomocy, a ta przecież nie jest obowiązkowa, w Twoim przypadku to zupełnie coś innego. Ja uważam że brzemię przyjaźni z dzieckiem jest zbyt silne. Pokusa wtłaczania go w swoje problemy jest w takim związku zbyt silna, tak samo jak zwierzanie się, wspólne chodzenie na imprezy. Zacierają się granice i to może być niebezpieczne. Rodzic to rodzic ma dawać wsparcie, poczucie bezpieczeństwa i niejaką opokę. A nie pogubionego przyjaciela, który potrzebuje pomocy.

U mnie też się zarzekali, że będą pilnować, że jak się trafi okazja pójścia do pracy wcześniej niż po roku to żeby brać, a oni się zajmą Małym. Iść koniecznie do pracy, oni wszystko biorą na klatę- nie mam się o co martwić. Po 8 miesiącach od deklaracji jakoś nie słyszę o zapewnieniach opieki tylko o pytaniach co z Małym jak pójdę do pracy- żłobek? niania? … I tutaj nie chodzi o to, że oczekuję, że ktoś zajmie się MOIM dzieckiem, ale o to, że ktoś coś OBIECUJE i nie dotrzyma słowa. Wyznaję zasadę, że moje dziecko to moje radości i moje problemy. No- moje i męża 😀
I jeszcze odnośnie przyjaciela dziecka… Tu chyba ktoś pomylił definicję bo przyjaźń jest dwustronna. A ja mam być opoką dla dziecka. To ja mam mu pomagać. To ja mam o nie zadbać. Ono ma się czuć przy mnie bezpiecznie, a nie doradzać mi w kryzysowych sytuacjach. Po to mam męża i przyjaciół- dorosłych.

No i bardzo dobrze. Ja wyczytałam kilka takich „kwiatków”, niestety są mamy, które je sztywno stosują.

No a jak myślałaś? Nic tylko leżakowanie, drugie też ma spać kiedy śpi pierwsze! 🙂