No właśnie. A ja pozwalam dzieciom przychodzić w nocy do mojego łóżka. No i co? Lubię i nie zabraniam. Mam gdzieś to, co ktoś o tym sądzi.

Tak! Masz rację, bo ja też tak myślałam, ale jeśli są wypowiadane na głos i z pogardą, odbiorca może je odebrać różnie.

Patrząc na te twoje punkty nie przyszło mi do głowy, że mogły by mieć pogardliwy kontekst, albo znamiona hejtu. Dla mnie to raczej takie krótkie wewnętrzne przemyślenie, co by podnieść się na duchu, że na przykład jednak czasem mi coś bardziej wychodzi, a nie tylko innym, albo że inne dzieci bywają jeszcze gorsze i to jest pocieszające 😀

Można delikatnie zasugerować to, co działa u Ciebie, ale nie ma się co chwalić, szczególnie, że zazwyczaj jest tak, że jak tylko chcesz pochwalić się dzieckiem, ono robi na odwrót. Ja mam lekką alergię na idealne mamy idealnych dzieci, ale i tutaj się gryze w język. Jeśli ktoś tak uważa, to co mnie do tego. O swoich głośno przecież mówię, że bywają niegrzeczne, nadpobudliwe, nie słuchają i są dni, kiedy brakuje mi siły. Dla kogoś to może być zbyt intymne wyznanie, sam woli czarować i zaklinać rzeczywistość. Jego cyrk, jego zasady.

Hahahaha, ja z dziećmi rzadko chodzę do Kościoła, bo nie potrafią na tyle się skupić i ja i one się denerwujemy, a moja dewiza to spokój 🙂

Dużo tego było, to Ci umknęło.

Jasne, że tak. Radzenie najlepiej trzymać na wodzy, żeby nikogo nie urazić. Najlepszego roku dla Was!

A widzisz, chyba potrzebne mi będę okulary, bo nawet wczoraj po raz kolejny czytałam i punktu o smoczku się nie dopatrzyłam :).

Albo w ogóle jak będziesz miała dzieci, bo najgłupsze rady są od tych, którzy ich nie mają, albo tych, którzy mają dorosłe. Pozdrawiam!